เฟิ่งฉีเจิ้งเบ้ตามอง แล้วหัวเราะเยาะว่า
“เจ้าไม่ยอมไป ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อาจจำใจทิ้งตำแหน่งเครื่องแบบทอง แล้วจะมีเหตุผลอื่นอีกหรือไร”
“อย่าลืมนัก ตำแหน่งเครื่องแบบทองของเจ้านั้น หนิงเฉินก็เป็นผู้มอบให้”
“หนิงเฉินไม่ยอมไป ก็เพราะเป็นห่วงเราทั้งหลาย เจ้าคิดจริงหรือว่าแค่ชื่อของเครื่องแบบทองจะอุดชูตัวเองได้ อย่าลืมว่าแม้แต่หนิงเฉินยังถูกเหล่านั้นเล่นงานจนพลิกผัน ถ้าเจ้าไม่ไปแล้วอยู่ต่อ เพียงรอความตายเท่านั้น”
“เสียมารดาเจ้าแท้ ๆ ช้างตายเชือกนี้จะเป็นพวกหลงใหลในอำนาจวาสนาได้กระไร” เฉินชงถลกบาตรตาโตขนาดตาวัว หอบแฮ่กฟืดขณะตะโกนว่า “ข้าไม่เหมือนเจ้า โสดเปล่ายะ ข้ามีครอบครัว มีบุพการี ต้องคิดถึงทวรของเขาเสียหน่อยจึงจะถูก”
เฟิ่งฉีเจิ้งไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ “เช่นนั้นยิ่งต้องไป เจ้านั่นจะอ้าแขนลากครอบครัวของตัวเองลงหลุมศพไปด้วยกันหรือ”
“เราอยู่กองตรวจการกันมานานปีเช่นนี้ ความมืดมนของวงราชการ ยังมองไม่เห็นชัดหรือไร”
“เครื่องแบบทองจะยิ่งใหญ่สักเท่าไร ต่อหน้าพระบรมวงศานุวงศ์ นั่นก็คือฝุ่นตะไอมิใช่ไร ยิ่งกว่านั้นคราวนี้เผชิญหน้ากับองค์รัชทายาท แค่หาเหตุผลสักข้อ ก็ทำให้ทั้งตระกูลของเจ้าไม่มีวันเห็นแสงอาทิตย์ยามเช้าวันพรุ่งนี้”
หนิงเฉินถอนหายใจยาว แล้วว่า “ได้แล้ว พวกเจ้าสองคนหยุดทะเลาะกันเสียที”
แล้วหันไปมองเฉินชง “ถ้อยคำของแก่เฟิงหยาบคายแต่ก็มีแก่นสาร หากข้ายังอยู่ในต้าเสวียน องค์รัชทายาทย่อมไม่กล้าแตะต้องเจ้า แต่สถานการณ์บัดนี้ ข้าไม่อาจพำนักในต้าเสวียนได้นานนัก”
“ท่านเฉิน อยู่ต่อไปย่อมไม่มีทางรอดพ้นหายนะ ไปกับข้าเถิด ขอเพียงไม่ทำสิ่งใดที่ไม่เป็นผลดีต่อต้าเสวียน จะไปจากครั้งนี้เรียกว่าทรยศประเทศได้อย่างไรกัน”