ภายนอกปราการ เสียงกรีดฆ่าก้องฟ้า!
กองทัพใหญ่สามหมื่นนายของอาณาจักรถัวหลัวถูกทหารหนิงอานและกองทัพดาบม่อฟันจนร้องไห้กอดพ่อส่งเสียงแม่!
เยว่ฉงหยุนขี่ม้าหัวสูง ทวนเงินในมือพลิ้วไสวขึ้นลง ทวนหนึ่งแทงทะลุอกทหารถัวหลังคนหนึ่งจนโปร่งเย็นเยียบ
นางเงยหน้ามองขึ้น เห็นชายแข็งแกร่งหน้าดำเต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้มกำลังล่าถอยอย่างอนาถามีทหารนับหนึ่ว่าล้อมรอบ!
นางไม่รู้จักขวาถิงอ๋อง แต่ก็มองออกว่าอีกฝ่ายเป็นบุคคลสำคัญ
"ทหารหนิงอาน ตามข้าพุ่งเข้าสังหาร!"
เยว่ฉงหยุนส่งเสียงร้องก้อง ทวนยาวพลิ้วไหว ทวนแล้วทวนเล่าล้วนชิงชีวิต นำกำลังพุ่งเข้าสังหารขวาถิงอ๋อง
ทหารราบส่วนพระองค์ของขวาถิงอ๋องปราบม้ารบตกใจได้หลายตัว ขวาถิงอ๋องกระโดดขึ้นคอม้า กำลังจะทบม้าหนี แต่กลับได้ยินเสียงร้องหวานแหลม "จะหนีไปไหน? จงทิ้งชีวิตไว้กับข้าหญิงผู้นี้!"
"ขวางนางเสีย!"
ทหารองครักษ์ของขวาถิงอ๋องชักดาบเข้าขวาง พยายามจะกั้นทางเยว่ฉงหยุน
ทวนยาวในมือเยว่ฉงหยุนแทงออกไปดั่งสายฟ้า กลายเป็นริ้วแสงเย็นเยียบ ชั่วขณะแทงสังหารสองนายที่พุ่งเข้ามาก่อน
ทหารหนิงอานเข้าประชิดพร้อมหน้า เหล็กเกลียวในมือฟาดลงตามจังหวะ
คราเดียวเสียงอาวุธหักโครม เสียงกระดูกแตกก้องกัมปนาท!
ขวาถิงอ๋องกลับยิ้มเห็นฟัน ประจักษ์แต้มฟันเหลืองเต็มปาก "ต้าเสวียนยังมีสตรีที่ถูกอัธยาศัยเปิ่นหวังถึงเพียงนี้ เปิ่นหวังชื่นชอบนัก จงตามเปิ่นหวังกลับไปอาณาจักรถัวหลัวเถิด!"
ขวาถิงอ๋องบีบสีข้าม้า หิ้วดาบหลังหนากวาดเข้าหาเยว่ฉงหยุน เขาต้องการจับเยว่ฉงหยุนเป็นเชลย
สตรีผู้นี้ดูท่าเป็นแม่ทัพ หากจับมาเป็นเชลยได้ ไม่เพียงจะใช้ขู่หนิงเฉิน พาตัวไปได้ทั้งเล่นและกิน