“พวกเจ้ารู้จักกันหรือ?”
คังหลัวเอ่ยถามแล้วก็รู้ตัวว่าถามคำถามไร้สาระ เรื่องนี้เห็นกันอยู่ชัดๆ มิใช่หรือ?
สีหน้าของพ่อบ้านกลับดูไม่สู้ดีนัก รู้สึกราวกับศีรษะเขียวขจีไปหมด...เขาลืมไปว่าตนเองก็เป็นเพียงชู้คนหนึ่ง
คังเสี้ยวเองก็ประหลาดใจไม่น้อยเมื่อเห็นยุนเหนียง
แต่ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือคุ้มมหาเสนาบดี ยุนเหนียงปรากฏตัวที่นี่ในยามดึก ฐานะของนางย่อมไม่ต้องเอ่ยให้มากความ...หนังศีรษะของเขาชาวาบ เขาเพิ่งร่วมหลับนอนกับสตรีของจงซือปั่ย
ไม่ได้ เรื่องนี้จะให้จงซือปั่ยรู้ไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นอย่าว่าแต่เรื่องร่วมมือเลย เกรงว่าจงซือปั่ยจะร่วมมือกับจางเทียนหลุนหันมาเล่นงานพวกเขาเสียด้วยซ้ำ
ยุนเหนียงมีสีหน้ายินดีนัก ไม่คิดว่าจะได้พบหยุนหลาง คนรักที่เฝ้าคะนึงหาอยู่ในยามนี้
ไม่ว่าจะยอมมอบกายให้จงซือปั่ยหรือพ่อบ้าน ก็ล้วนเป็นเพียงหนทางเอาชีวิตรอด
คนที่นางห่วงใยอยู่ในใจอย่างแท้จริงมีเพียงหยุนเทียนจง หยุนหลางของนาง ซึ่งก็คือคังเสี้ยว
ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่น เพียงรูปโฉมและรูปร่าง คังเสี้ยวก็ทิ้งห่างจงซือปั่ยกับพ่อบ้านไปหลายร้อยช่วงตัว
ยุนเหนียงถามว่า “หยุนหลาง เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่?”
คังเสี้ยวกระแอมเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ข้ามาพบท่านมหาเสนาบดีฝ่ายขวา มีเรื่องสำคัญจะแจ้ง”
ยุนเหนียงหันกลับไปมองห้องด้านในโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับพ่อบ้านว่า “เจ้าออกไปรอเฝ้าข้างนอกก่อน”
พ่อบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินออกไป
ทันใดนั้น ยุนเหนียงก็ก้าวเข้าไปคว้ามือคังเสี้ยว
คังเสี้ยวคิดจะสะบัดมือออกโดยสัญชาตญาณ หากจงซือปั่ยเห็นเข้าคงเกิดเรื่องยุ่งยาก...จะปล่อยให้สตรีคนเดียวทำลายแผนการใหญ่ไม่ได้