หนิงเฉินตระหนักได้ว่ากำยานนี้มีปัญหา จึงฝืนร่างกายถอยไปทางประตู ทว่าในตอนนั้นเอง เงาร่างบอบบางร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากห้องด้านใน
ดูจากรูปร่างแล้ว เป็นสตรีผู้หนึ่ง
ฝีมือของนางไม่เลวเลย โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับหนิงเฉินในยามนี้
สมองของหนิงเฉินพร่าเลือน แรงปรารถนาดิบกำลังแย่งชิงการควบคุมร่างกายจากเขา ทั่วทั้งร่างอ่อนปวกเปียกและร้อนรุ่ม หากไม่ได้ใช้ดาบค้ำไว้ คงทรุดลงไปกองกับพื้นนานแล้ว
เขาอยากอ้าปากร้องเรียกคน แต่ลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก
เงาร่างบอบบางปรากฏขึ้นด้านหลังหนิงเฉิน ก่อนฟาดสันมือใส่ต้นคอของเขา
แม้หนิงเฉินจะเป็นผู้เชี่ยวชาญวรยุทธ์ระดับเหนือชั้น แต่ในเวลาเช่นนี้ ต่อให้ฝีมือสูงส่งเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
เขาแทบจะเสียสติไปแล้ว เหลือเพียงแรงปรารถนาเท่านั้น
ขณะที่สันมือของอีกฝ่ายกำลังจะฟาดถูกต้นคอ หนิงเฉินก็สะบัดตัวสุดแรง ดาบในมือพลันพุ่งไปกระแทกถ้วยชาบนโต๊ะกลมกลางห้อง ถ้วยชาสองใบกลิ้งตกลงพื้น ส่งเสียงแตกดังแสบแก้วหู
แต่ในเวลาเดียวกัน หนิงเฉินก็ถูกอีกฝ่ายฟาดสันมือจนหมดสติไป
เสียงถ้วยชาแตกดึงดูดความสนใจของทหารทัพหนิงอานที่อยู่ด้านนอกประตูทันที
“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องไม่เป็นไรใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
ทหารทัพหนิงอานด้านนอกส่งเสียงเรียกไม่หยุด เมื่อเห็นว่าภายในห้องเงียบงันไร้ความเคลื่อนไหว จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “ขอท่านอ๋องโปรดอภัย ข้าน้อยขอเข้าไปนะพ่ะย่ะค่ะ”
ประตูห้องถูกผลักเปิด ทหารทัพหนิงอานหลายนายเดินเข้ามาอย่างระแวดระวัง
ทันทีที่เข้ามา ก็เห็นหนิงเฉินนอนอยู่บนพื้น