หนิงเฉินพาตูปู้เดินเล่นรอบจวน
ระหว่างทางก็พบเสี่ยวซิ่ง
นับแต่กู่อี้ชุนกับเสี่ยวซิ่งแต่งงานกัน อวี่ตี๋ก็เห็นใจทั้งคู่ ครั้นเดินทางไปเมืองหลวงจึงไม่ได้พาเสี่ยวซิ่งไปด้วย มิให้สามีภรรยาต้องแยกจากกัน
“บ่าวคารวะท่านอ๋อง!”
หนิงเฉินยิ้มกล่าว “ลุกขึ้นเถิด พูดมา”
“ท่านอ๋อง คุณหนูสบายดีหรือไม่เจ้าคะ”
หนิงเฉินยิ้มกล่าว “พวกนางสบายดีทุกคน แล้วเจ้าล่ะ กู่อี้ชุนรังแกเจ้าหรือไม่
เจ้ากับอวี่ตี๋รักใคร่กันประหนึ่งพี่น้อง หากเขากล้ารังแกเจ้า จงบอกเปิ่นหวัง เปิ่นหวังจะช่วยตัดสินให้เจ้าเอง”
เสี่ยวซิ่งยิ้มกล่าว “ขอบพระทัยท่านอ๋อง พี่กู่ดีกับหนูไฉมากเจ้าค่ะ เพียงแต่หนูไฉคิดถึงคุณหนูอยู่บ้าง”
หนิงเฉินกล่าว “หากคิดถึงอวี่ตี๋กับพวกนาง เมื่อใดก็ไปเมืองหลวงได้ทุกเมื่อ”
เสี่ยวซิ่งพยักหน้า
ขณะกำลังพูดกัน พันอวี่เฉิงก็เดินเข้ามา
“ท่านอ๋อง พี่ชายทั้งสองของท่านกลับมาแล้ว”
“เร็วเพียงนี้เชียวหรือ”
พันอวี่เฉิงกล่าว “ท่านเรียกพบ พวกเขาจะกล้าละเลยได้อย่างไร พอได้รับข่าวก็รีบเร่งกลับมาทันทีโดยไม่หยุดพัก”
หนิงเฉินพยักหน้าเล็กน้อย “ซ่งเสี่ยวซวงกลับมาด้วยหรือไม่”
“กลับมาแล้วขอรับ!”
หนิงเฉินรับคำเสียงหนึ่ง พาตูปู้ไปยังเรือนด้านหลัง จากนั้นจึงมาที่โถงหน้า
ครั้นเห็นหนิงเฉิน หนิงซิง หนิงเม่า และซ่งเสี่ยวซวงก็รีบก้าวเข้ามาคารวะด้วยความประหม่า
“คารวะท่านอ๋อง!”
หนิงเฉินเดินไปนั่งลง โบกมือกล่าว “พี่น้องกันเอง ไม่ต้องมากพิธี!”
กล่าวจบก็พินิจมองทั้งสามคนที่ยืนกระสับกระส่าย
หนิงซิงดูแลกิจการชลประทาน ต้องเดินทางตรากตรำอยู่ข้างนอกเป็นนิจ ผิวพรรณจึงคล้ำและหยาบกร้านกว่าเมื่อก่อนมาก ทว่าก็ดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมขึ้นเช่นกัน