ซือซิวหย่งบังคับตัวเองให้สงบจิตสงบใจลง
"ท่านแม่ทัพซือ เจ้าว่าเหตุใดแม่ทัพเหวียนถึงลงมือเช่นนี้"
ซือซิวหย่งโกรธกริ้วว่า "จะมีเหตุผลอื่นใดอีกเล่า ย่อมเพื่อชื่อเสียงและลาภยศเป็นแน่
เหวียนเวย์นั้นเด็ดเดี่ยวตามความคิดตน หยิ่งผยองในศักดิ์ศรีของตน และเป็นคนใจร้ายโหดเหี้ยม... แม้คราวนี้จะไม่อาจตีทัพของหนิงเฉินแตกก็ตาม ขอเพียงตรึงหนิงเฉินเอาไว้ที่นี่ ชื่อเสียงของเขาก็จะเป็นที่กึกก้อง"
เขากับเหวียนเวย์ต่างเป็นบริวารของเหลิงเหวินเหยียน รู้จักกันมาช้านาน เขาจึงรู้จักนิสัยของเหวียนเวย์ดีเกินไป
คนผู้นี้ทะเยอทะยานในความทะมัดทะมั่น เพื่อบรรลุเป้าหมายย่อมไม่เลือกวิธีการ
ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่เอ่ยออกมา ครั้นคราวที่เหลิงเหวินเหยียนตั้งตนเป็นอ๋อง เหวียนเวย์เคยติดใจทูลอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้เหลิงเหวินเหยียนสถาปนาตนเป็นฮ่องเต้
แต่ครั้งนั้นเหลิงเหวินเหยียนยังไม่ทันวางใจซีเหลียง และยังหวาดระแวงหนิงเฉิน จึงกล้าเพียงแค่ตั้งตนเป็นอ๋องเท่านั้น
คราวนี้เหวียนเวย์ทั้งที่ยอมให้ทหารหนึ่งหมื่นนายต้องตายก็ยังเสี่ยงเพื่อจะตีทัพหนิงเฉินแตก ดูท่าไม่ได้เพียงเพราะลาภยศเท่านั้น หากยังมีเจตนาพิสูจน์ความสามารถของตนต่อซีเหลียงอีกด้วยเป็นแน่
เมื่อได้รับการสนับสนุนจากซีเหลียงแล้ว เขาย่อมจะแทนที่เหลิงเหวินเหยียน แล้วสถาปนาตนขึ้นเป็นฮ่องเต้
"ท่านแม่ทัพซือ บัดนี้เราจะทำเช่นไรดี
แม้จะเปิดโปงความชั่วที่เขาทำให้พี่น้องทหารหนึ่งหมื่นต้องตาย แต่ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ล้วนเป็นทหารราบส่วนตัวของเขา พวกเราก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้"
ซือซิวหย่งแลตาวาบ นิ่งเงียบไร้คำตอบ
บัดนี้เขาได้ค้นพบความลับที่เหวียนเวย์ทำให้เหล่าทหารหนึ่งหมื่นต้องตาย หากเหวียนเวย์รู้เข้า เขาย่อมหนีตายไม่พ้น