ขันทีใหญ่ฉวนพาหนิงเฉินและจื่อซูมายังห้องหนึ่ง
หนิงเฉินมองเห็นองค์ชายตวนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง
"แก่ฉวน ดูท่านี้ก็ไม่น่าจะเป็นอะไรนี่ หน้าแดงซูด ไม่เหมือนคนป่วยเลยนะ"
หนิงเฉินกวาดสายตามององค์ชายตวนไปทั่วพลางกล่าว
ขันทีใหญ่ฉวนกล่าวว่า "องค์ชายตวนหมดสติมาตลอด ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่ฟื้น เรียกเท่าไรก็ไม่รู้สึกตัว"
"แพทย์หลวงจากวังก็มาตรวจแล้ว แต่ไม่อาจสืบหาสาเหตุของโรคได้เลย"
หนิงเฉินเกิดความสงสัยจึงก้าวเข้าไป ตั้งใจจะเรียกทดลองสองสามคำ แต่เพิ่งเข้าใกล้ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าอับโชยมา
"ทำไมมีกลิ่นหนูตายควันไฟล่ะ"
สีหน้าขันทีใหญ่ฉวนเปลี่ยนไป รีบกระซิบว่า "อย่าพูดพร่ำทเร!"
นางแผ่วเสียงต่อว่า "กลิ่นนั้นลอยออกมาจากตัวองค์ชายตวนเอง"
หนิงเฉินแสดงสีหน้าขยะแขยง "เขาถ่ายลงเตียงรึเปล่า"
ขันทีใหญ่ฉวนส่ายหน้า "ฟังดูเหมือนกลิ่นนั้นผุดขึ้นมาจากข้างในร่างกาย สาเหตุที่แท้จริงแพทย์หลวงก็สืบไม่ได้"
จื่อซูก้าวเข้าไป เริ่มตรวจอาการขององค์ชายตวน
เมื่อตรวจเสร็จ สีหน้านางเคร่งเครียด
ขันทีใหญ่ฉวนถามว่า "คุณหนูจื่อซู เป็นอย่างไรบ้าง"
จื่อซูส่ายหน้า "ข้าน้อยก็สืบหาสาเหตุไม่ได้เช่นกัน"
หนิงเฉินกับคนทั้งหลายออกมาจากห้อง รายงานเรื่องที่พบต่อฮ่องเต้เสวียน
ฮ่องเต้เสวียนขมวดคิ้วแน่น ไม่คิดว่าแม้แต่จื่อซูจะสืบหาสาเหตุไม่ได้
"ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย ข้าน้อยไร้ความสามารถ"
ฮ่องเต้เสวียนโบกพระหัตถ์ มิได้ตำหนิจื่อซูแต่อย่างใด
ทรงมีพระบรมราชโองการให้ขันทีใหญ่ฉวนออกประกาศเงินรางวัลอย่างหนัก ผู้ใดรักษาองค์ชายตวนให้หายได้ จะพระราชทานเงินรางวัลพันสอง
หนิงเฉินบ่นพึมพำ "เป็นเรื่องอะไรกันแน่ วันที่ข้าจัดงานมงคลสมรส องค์ชายตวนยังสบายดีอยู่เลย... ทำไมมาหมดสติลงเสียฉับพลันได้"
ขันทีใหญ่ฉวนบอกหนิงเฉินว่าเมื่อวานองค์ชายตวนยังทรงพระองค์ดี ยามค่ำยังไปรับประทานเป็ดย่างที่ภัตตาคารเทียนฟู แล้วยังไปเที่ยวที่สำนักเจียวฟางอีก จนกลับมาเมื่อดึกดื่น