“เจ้านี่ก็มากเกินไปนัก ด้านสองมาตรฐานชะมัด เมื่อครู่ไม่ยอมให้ข้าแม้แต่ชามโจ๊ก พอได้ยินว่าเป็นท่านชายล่อ ทั้งวางอิริยาบถเปลี่ยนไปทันที จะชวนข้าดื่มสุรางั้นหรือ?”
หนิงเฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
หัวหลิงหลงยิ้มตอบ “ท่านชายก็มิได้มาเพื่อขอโจ๊กจริง ๆ กระมล มิใช่หรือ?”
หนิงเฉินยิ้ม “แล้วข้ามาเพื่อสิ่งใด?”
หัวหลิงหลงกล่าว “ข้าเดาว่าเจ้าคงได้ยินท่านชายล่อเล่าเรื่องราวระหว่างข้ากับเขามา จึงเกิดความสงสัยใคร่รู้ จึงมาพิจารณาดูข้าสักครั้ง”
หนิงเฉินขำจนต้องส่ายหัว
“คุณหนูหัว เจ้า…”
หนิงเฉินรู้สึกว่าคำเรียกนี้ดูจู้จี้ไปนิด จึงเปลี่ยนไป “ท่านหญิงหัว ยังจดจำเซี่ยซืออวี่ได้หรือไม่?”
หัวหลิงหลงครุ่นคิดแล้วส่ายหน้า “ไม่จำได้ เขาเป็นผู้ใด?”
“ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเงาปีศาจ!”
หัวหลิงหลงดูเหมือนจะนึกได้ สีหน้ามืดมนลง “แท้จริงคือหนุ่มเจ้าชู้นั่นเอง เจ้ารู้จักเขา?”
“เอ่อ… ที่จริงเขามิใช่หนุ่มเจ้าชู้ หากแต่สมองขาดตอนนิดหน่อย ข้าทราบว่ายามนั้นทั้งสองเกิดความขัดใจกัน แต่แท้จริงล้วนเป็นความเข้าใจผิดทั้งปวง สิ่งที่เขากล่าวถึงว่าฝึกจิตบำเพ็ญร่วมกันนั้น มิได้หมายความดั่งที่เจ้าเข้าใจ
สิ่งที่เขาหมายถึงก็คือการสมรส เมื่อสมรสแล้ว สามีภรรยานอนร่วมแท่นเดียวกันก็เป็นเรื่องธรรมดา จากนั้นจึงฝึกวิชาร่วมกัน ก้าวหน้าไปด้วยกัน”
หัวหลิงหลงเพ่งตามองหนิงเฉิน แล้วจึงโบกมือ “ช่างเถอะ เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว ข้าลืมมันมานาน… เขาจะสมองขาดหรือมิใช่ ก็ไม่เกี่ยวกับข้า
เจ้าเพียงจำไว้ว่าค่ำนี้ต้องพาท่านชายล่อมาให้ได้ก็พอ
อ๋อ ยังไม่ทราบนามของท่านชายเลย เดาว่าเจ้าคงเป็นหนึ่งในท่านที่สี่แห่งสำนักไท่ฉู่สินะ?”