ฮวาหลิงหลงดูเหมือนจะไม่ได้ยินถ้อยคำของหนิงเฉินเลย สีหน้าแปลกประหลาดยิ่งนัก
เพราะนางสังเกตเห็นว่าหนิงเฉินกับท่านชายล่อดูท่าทีไม่ธรรมดา ระหว่างสองคนสนิทสนมกันเกินไป
หนิงเฉินในฐานะอ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งต้าเสวียน กลับใจดีละเอียดอ่อนถึงกับคีบก้างปลาออกให้เซียวเยี้ยนซี
นี่...มันอย่างไรกันแน่
นางสะท้านเย็นวาบทั้งตัว ทั้งสองคนนั้นเป็นชายทั้งคู่นี่นา
หรือว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการ...ไม่ใช่กระมล ท่านเป็นถึงคู่สมรสของฝ่าบาทผู้ครองบัลลังก์ในยามนี้
หนิงเฉินเงยหน้าขึ้นมองนาง "ท่านหญิงฮวา เจ้า...ได้ยินถ้อยคำของเปิ่นหวังหรือไม่"
ฮวาหลิงหลงสะดุ้งตื่นขึ้นทันที
นางกำลังจะเอ่ย กลับเห็นหนิงเฉินคีบอาหารอีกคำใส่จานท่านชายล่อ ฝ่ายนั้นก้มหน้ารับประทานอย่างเงียบ ๆ
"ไม่ได้...อ๋องท่านคือเทพสงครามแห่งต้าเสวียน คือคู่สมรสขององค์จักรพรรดิ์ กระทำเช่นนี้จะให้ผู้คนจ้ำจี้ท้วงติ จะให้ผู้คนหัวเราะเยาะ"
หนิงเฉิน "........."
"ท่านหญิงฮวา เปิ่นหวังมิได้มีเจตนาบังคับ เปิ่นหวังทราบดีว่าความรักนั้นบังคับกันมิได้"
ฮวาหลิงหลงตะโกนขึ้นด้วยเสียงดัง "ไม่บังคับก็หาได้ไม่! อ๋องท่านคือเสาหงส์หยกขาวผู้ค้ำจุนแผ่นดินต้าเสวียน คือคานไม้สีม่วงทองผู้ข้ามทะเล พวกเราแม้เป็นเพียงผู้คนในยุทธภพก็จริง แต่เลื่อมใสอ๋องท่านยิ่งนัก ท่านเด็ดขาดมิอาจทำสิ่งที่ทำลายเกียรติภูมิของตนเช่นนี้ได้ ได้โปรดจงไตร่ตรองให้รอบคอด้วยเถิด"
หนิงเฉินเต็มหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
"ท่านหญิงฮวา เปิ่นหวังเพียงขอสู่ขอเท่านั้น ไม่หนักหนาอย่างที่เจ้าว่าหรอกนะ"
ฮวาหลิงหลงหน้าตื่นตะลึง "อ๋องท่านขอสู่ขอแล้วหรือ"
หนิงเฉินมองฮวาหลิงหลงด้วยสีหน้าแปลกใจ ผู้หญิงคนนี้ทำไมตกใจกลัวขึ้นมาโดยพลิกเป็นโด่เป็นดั่ง แต่...นางหรือจะเข้าใจคลาดเคลื่อนไปบางอย่าง รู้สึกได้แต่ว่าสิ่งที่ทั้งสองพูดกันมิใช่เรื่องเดียวกัน