“ศิษย์พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ที่แห่งนี้ขอฝากไว้กับท่านทั้งสอง...ท่านเฉินกับพวกเขายังไม่กลับมาสักที ข้าเป็นห่วงว่าเขาอาจเจอเรื่องยุ่งยาก”
หนิงเฉินร้องบอก
แม้แต่เดิมเกรงว่าซีสืออวี่จะรับมือไม่ไหว แต่บัดนี้มีหลินอิงช่วยเหลือ เขาจึงวางใจได้
หลินอิงกล่าวว่า “ไปเถิด พวกไร้ฝีมือพวกนี้ ขอยกให้พี่สะใภ้จัดการเอง”
หนิงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า “พี่สะใภ้ พยายามเก็บสักคนไว้เป็นผู้รอดชีวิตด้วยเถิด”
ยามอยู่ในสมรภูมิ การเก็บผู้รอดชีวิตไว้เป็นเรื่องไร้สาระที่สุด ย่อมทำให้เหยียบย่ำไม่สะดวก และง่ายต่อการบาดเจ็บ
แต่หนิงเฉินก็ยังอยากเก็บผู้รอดชีวิตไว้สอบสวน
“ได้!”
หลินอิงตอบกลับมาเพียงคำเดียว
หนิงเฉินหันหลังออกจากไป ขี่เตียวซัวพุ่งตรงสู่คุ้มแม่ทัพเฒ่าเฉิน
ผลคืออยู่ระหว่างทางได้พบกับพันอวี่เฉิงและพวกที่กำลังรีบรุดกลับมา
ทั้งสี่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด
“แก่พัน พวกเจอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
พันอวี่เฉิงส่ายหน้า “พวกเราไม่เป็นไร ให้เจอทายถูกจริง ๆ มีคนลอบสังหารท่านแม่ทัพเฉิน”
“แม่ทัพเฒ่าเฉินไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร ออนาคกลับถึงคุ้มโดยสวัสดิภาพแล้ว!”
หนิงเฉินโล่งอก “คือกองทัพเงาจันทร์หรือ?”
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า “บางส่วนใช่ บางส่วนไม่ใช่”
หนิงเฉินแปลกใจ “หมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าได้ตรวจสอบศพเหล่านั้นแล้ว บางศพมีแผลไหม้ปิดบังรอยสักที่ข้อมือ บางศพไม่มี”
หนิงเฉินกล่าวว่า “ค่อยคุยกันละเอียดภายหลัง รีบกลับกันเถิด ภายในคุ้มก็มีนักฆ่าบุกเข้ามาเช่นกัน...ศิษย์พี่ซีกับพี่สะใภ้กำลังปะทะกับพวกมันอยู่”
“พี่สะใภ้ออกมือแล้วหรือ? เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว!”