หนิงเฉินสะดุ้งเล็กน้อย "ค้นหาสาเหตุจากตนเองงั้นรึ หรือเพราะข้ารูปหล่อนัก?"
ใครจะไปคิดว่าเสิ่นมอกลับพยักหน้าอย่างจริงจัง "ถือเป็นเหตุผลหนึ่งก็ได้"
มุมปากหนิงเฉินกระตุกเล็กน้อย "อย่าพูดเหลวไหล!"
เสิ่นมอกล่าวว่า "คุณชายหนิงทรงปัญญาเป็นเลิศ ชำนาญทั้งศาสตร์ยุทธ์และศาสตร์แห่งการสกัดข้าศึก พร้อมด้วยรูปโฉมงดงาม… เลือดเนื้อเชื้อไขของท่านย่อมไม่เลวแน่"
หนิงเฉินอึ้งไปชั่วครู่ ฟังดูเหมือนจะสมเหตุสมผลเป็นแท้
บัดซบ!!!
เขาแทบหลงมองอยู่ในคำสรรเสริญนั้น
"เจ้าอย่าพูดเหลวไหลนัก! ข้าถามเจ้า การถูกปลดครั้งนี้ เจ้านายของเจ้ามีส่วนร่วมหรือไม่?"
เสิ่นมอตอบว่า "ไม่ทราบ! นายท่านมิได้กล่าวอันใด ท่านอาจไปถามนายท่านด้วยตนเองที่แคว้นอู่ก็ได้"
หนิงเฉินหรี่ตาลง "เห็นทีเจ้าอยากให้ข้าไปแคว้นอู่นักหนาสินะ?"
"บุรุษผู้ทรงพรสวรรค์หาที่เปรียบมิได้ดั่งท่านกงจื้อ หากมิได้โง่เขลาเกินไป แคว้นใดย่อมนับเป็นสมบัติล้ำค่า ยกเว้นต้าเสวียนเท่านั้น!"
หนิงเฉินกลอกตา "พอแล้ว อย่าสรรเสริญข้าต่อไป… ช่วยข้าสืบเรื่องหนึ่งหน่อย!"
เสิ่นมอพยักหน้า "ท่านกงจื้อโปรดมีบัญชา!"
"รู้จักกองทัพเยื้องเงาหรือไม่?"
เสิ่นมอพยักหน้า "เคยได้ยินมาบ้าง"
"พวกมันฟื้นคืนชีพจากเถ้าถ่านแล้ว ช่วยข้าค้นหาตัวมันทุกตัวออกมา"
"รับทราบ!"
หนิงเฉินจ้องเขาตรงตา "อย่าเข้ามาก่อกวนจากเบื้องหลัง ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นชาวแคว้นอู่ ปรารถนาให้ต้าเสวียนลุกเป็นไฟ แต่ครั้งนี้เก็บความคิดเล็ก ๆ ของเจ้ากลับไปเสีย กล้าคิดร้ายอันใดจากเบื้องหลัง… อย่าหวังว่าข้าจะยังให้หน้า"
เสิ่นมอกล่าวว่า "ข้าจะพยายาม!"
หนิงเฉินหน้ามืดมน จู่ ๆ ก็พบว่าการเดินทางมาหาเสิ่นมอครั้งนี้เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่