ฮ่องเต้เสวียนยิ้มเมื่อยิ้มเสียที “คำของเจ้าคือคำของสวรรค์ ไม่มีวันลวง เรากล่าวว่าจะสถาปนาเจ้าเป็นอ๋อง ก็ย่อมสถาปนาเป็นแน่”
หนิงเฉินโขกศีรษะคารวะ “ขอพระราชทานบุญข้าแต่ฝ่าบาท!”
ฮ่องเต้เสวียนมองเขา แล้วเอ่ยถามทันที “หนิงเฉิน เมืองหลวงทั้งเมืองอยู่ในกำมือของเจ้าหมดสิ้น เจ้ามิเคยมีความคิดอื่นใดในใจเลยหรือ”
“ฝ่าบาทหมายถึงการชิงบัลลังก์ลอบล้มราชบัลลังก์หรือพระเจ้าข้า”
ขันทีใหญ่ฉวนกับหลินเหวินแทบแตกสลายทั้งคู่
ทั้งสองอยากวิ่งหนีเตล็ด ธรรมดาเรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาควรจะได้ยิน
การลอบล้มราชบัลลังก์ เป็นโทษถึงประหารเก้าชั่วโคตร...แต่ฮ่องเต้องหนึ่งกับขุนนางหนึ่ง กลับพูดกันเหมือนคุยเรื่องสุขภาพกายชาวบ้าน หรือว่าในสายตาทั้งสองไม่มีคนใดหรือสิ่งใดที่หวงแหนนแล้วจริงหรือกันนะ?
ฮ่องเต้เสวียนยิ้มแล้วพยักหน้า
หนิงเฉินส่ายหัว “ข้าน้อยมิเคยคิดเล่ย...พอได้ยินว่าฝ่าบาทประชวร ข้าน้อยก็รีบเร่งรุดเดินทางกลับทั้งกลางวันกลางคืน กลัวจนเกือบคลั่ง จะมีเวลาไปคิดเรื่องวกวนเช่นนี้ได้เพราะอะไรกัน?”
ฮ่องเต้เสวียนหัวเราะ “เหล่าว่าที่ล้วนเอาอกเอาใจจดจ้องบัลลังก์มังกรนั้น...ต่อให้บัดนี้เจ้าเอื้อมมือปาดปากก็จะได้มา กลับไม่คิด?”
หนิงเฉินส่ายหัวแรงเหมือนลูกขวุด “ฝ่าบาทกล่าวเช่นนั้นมิได้ ไม่ใช่ว่าที่ล้วนคิด ข้าน้อยก็ไม่คิด”
ฮ่องเต้เสวียนอยากรู้ยิ่งนัก “เพราะเหตุใด?”
หนิงเฉินเงยหน้าตรงไปตรงมา “ประการแรก บัลลังก์นั้นเป็นของฝ่าบาท ข้าน้อยมีหน้าที่ช่วยฝ่าบาทรักษาไว้เท่านั้น แต่จะไม่แตะต้องมันเด็ดขาด”
“ประการที่สอง การเป็นฮ่องเต้เหนื่อยเหลือเกิน ฎีกาที่ไล่ไม่หมด กิจการแผ่นดินใหญ่โตที่ว่ากล่าวไม่สิ้นสุด...ยามค่ำยังต้องทรงปรนเปรอสนมนักในวังหลวงหญิงสามพันคน คนทุกคนมิได้มีพระวรกายแกร่งดังเพชรดั่งฝ่าบาท”