ภายในรถม้า ฮ่องเต้นางถูกหนิงเฉินกวนใจจนแก้มแดงซ่าน หอบหายใจเป็นระยะ
นางปัดมือของหนิงเฉินที่ก่อกวนออก "อย่าทำอะไรวู่วาม...ข้างนอกคนเยอะแท้"
หนิงเฉินยิ้ม "เป็นอย่างไรล่ะ พวกเขาจะกล้าแอบฟังแอบมองดูหรือกัน?
ฝ่าบาท ห่างหายกันมานานเช่นนี้ หรือว่าจะไม่คิดถึงข้าเสียเลย?"
แก้มของฮ่องเต้นางแดงก่ำ "คิดถึง...แต่เจ้าก็ห้ามทำสิ่งใดโง่เขลาอยู่ที่นี่"
หนิงเฉินยิ้มแล้วเอ่ยออกไปข้างนอก "แก่พัน เก็บของขวัญที่ข้าเตรียมไปถวายพระบิดาเอาไว้ เจ้านำคนกลับตำหนักอ๋องก่อนเถิด...ข้าต้องเข้าวังเข้าเฝ้าพระบิดา คืนนี้อาจกลับช้า หรืออาจไม่ได้กลับเลยก็เป็นได้!"
พันอวี่เฉิงก้มศีรษะ "พ่ะย่ะค่ะ!"
หนิงเฉินก้มมองฮ่องเต้นางที่อยู่ในวงแขน "ฝ่าบาท จากที่นี่ถึงพระราชวังต้องเดินทางเกือบชั่วยาม พอมีเวลาให้เราทำอย่างอื่นได้"
"ไม่...ไม่ได้..."
น่าเสียดาย คำพูดของนางยังไม่จบ ริมฝีปากแดงชื้นก็ถูกปิดผนึกเสียแล้ว
.......
รถม้าวิ่งเข้าสู่พระราชวัง แล้วเสียบยอดหน้าวังไท่หวง
"ฝ่าบาท อ๋อง เสด็จถึงแล้วเพคะ!"
เสียงของเหอเย่ดังขึ้นจากข้างนอก
ม่านรถม้าถูกเปิดออก หนิงเฉินก้าวลงมา
เมื่อฮ่องเต้นางก้าวออกจากรถม้า เหอเย่แทบอ้าปากค้าง
เห็นฮ่องเต้นางข้าเผ้ารุงรัง แก้มแดงก่ำ หน้าผากและปลายจมูกมีเหงื่อเม็ดละเอียด เครื่องทรงเลิกรุ่มร่าม ตอนก้าวลงจากรถม้าเท้ามัวมั่ว เกือบล้ม
หนิงเฉินรีบประคองนางไว้ ยิ้ม "ฝ่าบาททรงระวังพระองค์ด้วย" แล้วลดเสียงเอ่ย "หรือจะให้ข้าอุ้มเข้าไป?"
ฮ่องเต้นางขมวดตามองเขา ได้ทีแล้วยังกล้าเจ้าเล่ห์อีก
ทั้งสองก้าวเข้าสู่วังไท่หวง
ฮ่องเต้เสวียนได้รับแจ้งมาแต่ไกล นำขันทีใหญ่ฉวนยืนรอคอยอยู่บนบันไดหน้าโถง
เมื่อเห็นหนิงเฉิน ใบหน้าก็แย้มยิ้มทันที
หนิงเฉินก้าวเข้าไปคารวะ "ข้าน้อยกราบเฝ้าพระบิดา!"