อวี่ตี๋กับจื่อซูได้ยินเสียงอื้ออึงจากด้านนอกจึงเดินออกมา
เมื่อเห็นเซียวเยี้ยนซีกลับคืนสู่ร่างหญิง ทั้งคู่ก็ตะลึงงัน สีหน้าเปี่ยมด้วยความอัศจรรย์
สายตาของหนิงหลงแม่นยำเหลือเกิน เซียวเยี้ยนซีเมื่อกลับเป็นร่างหญิงแล้วงดงามจริง ๆ
เห็นหนิงเฉินจูงมือเซียวเยี้ยนซี ทั้งสองก็เพียงยิ้มให้
ครั้งก่อนที่หนิงเฉินบาดเจ็บสาหัส เซียวเยี้ยนซีไม่ถอดฉลององค์ วิ่งวุ่นหน้าหลังดูแลอย่างใกล้ชิด...สองนางจึงเดาได้แล้วว่าก่อนไม่นานเรือนนี้คงจะมีน้องสาวเพิ่มขึ้นอีกคน
ทั้งคู่สบตากัน แล้วหันไปมองตันไทชิงเยว่ด้วยความเห็นใจ
ตันไทชิงเยว่รู้จักหนิงเฉินมานานกว่า ไม่คิดว่าจะถูกเซียวเยี้ยนซีแซงหน้าเสียก่อน
ตันไทชิงเยว่นอกจากอัจฉริยะทางสู้วิชาบู๊ที่หาผู้เทียมยากแล้ว ด้านอื่นกลับห่างชั้นเหลือเกิน ยิ่งเรื่องความรักนั้นลืมตาอ้าปากไม่เป็นเลย
แม้แต่ในใจนางมีหนิงเฉินอยู่แล้ว กลับไม่รู้ชัดว่าจิตใจตนเองเป็นเช่นไร ยิ่งไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร
เซียวเยี้ยนซีก้าวเข้าไป คำนับอย่างงดงาม ด้วยความเขินอาย "ข้าน้อยขอคารวะพี่สองท่าน!"
ที่จริงทั้งสามอายุใกล้เคียงกัน จะใครอาวุโสกว่าก็ยังไม่มีใครทราบ
แต่จื่อซูกับอวี่ตี๋เข้าเรือนตระกูลหนิงก่อน เรียกว่าพี่ก็ไม่ผิดนัก
อวี่ตี๋กับจื่อซูก้าวเข้าไป ต่างฝ่ายซ้ายขวาจูงมือเซียวเยี้ยนซีไว้
อวี่ตี๋เอ่ยอ่อนหวาน "ไม่คิดว่าน้องสาวในร่างหญิงจะงดงามเช่นนี้ ก็ต้องยอว่าสายตาหนิงหลงเฉียบแหลมนัก"
ส่วนจื่อซูกลับเหมือนสาวซ่าส์ ทำเสียงระอื้นชม "แก้มป่องน่ารักเช่นนี้ ถ้าข้าเป็นชายก็ต้องชอบเช่นกัน!"