อาการถูนิ้วของหนิงเฉินนั้น ทุกคนต่างเข้าใจกันดี
ฟ่านไท่เหอแค้นใจยิ่งนัก ช่างเป็นการรีดไถกันชัด ๆ แต่เขากลับโต้แย้งแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
เขากัดฟันแน่น ล้วงตั๋วเงินมูลค่าร้อยแชงออกจากอกเสื้อ แล้วบีบรอยยิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ “ท่านโหว โปรดเมตตางดเว้น และให้กระหม่อมเผื่อเวลาอีกสักสองสามวันพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินก้มมองตั๋วเงินในมือของเขาด้วยสีหน้าเหยเก
“ท่านขุนนางฟ่านทำเช่นนี้ขึ้นเพราะสิ่งใด”
ฟ่านไท่เหออึ้งงง เมื่อครู่หนิงเฉินถูนิ้วกัน มิใช่เพราะต้องการเงินหรือ
หนิงเฉินเอ่ยต่อ “ท่านขุนนางคิดว่า ด้วยฐานะของเปิ่นหวัง จะขาดแคลนเงินเพียงเล็กน้อยปลายนิ้วเช่นนี้หรือ”
ฟ่านไท่เหอจึงรู้ทันว่า หนิงเฉินรังเกียจว่าน้อยเกินไป
เขากัดฟัน ล้วงตั๋วเงินออกมาอีกหลายใบ รวมกันได้ห้าร้อยแชง
คราวนี้ หนิงเฉินมิได้เหยเก หากหน้าเสียลงทันที หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “เมื่อท่านขุนนางฟ่านไร้ความจริงใจเช่นนี้ ก็อย่าโทษว่าหนิงมู่ใจดำไร้น้ำใจเลย”
“งั้นรีบนำฟ่านซิ่วซิ่วออกมาเถิด อ๋อ... ท่านยังต้องเลือกหลานชายสักคนออกมาด้วยนะ”
ฟ่านไท่เหอโกรธจนตัวสั่น
แต่เหตุการณ์บังคับให้เขาจำยอม จึงได้แต่ยิ้มแห้ง “งั้นท่านโหวจะขอสักเท่าไรพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินก็ไม่อ้อมค้อม เอ่ยตรง ๆ ว่า “คนหนึ่งห้าพันแชง”
ฟ่านไท่เหอตาโตทันที
หนิงเฉินยิ้มแฉ่ง “เปิ่นหวังรู้ว่าห้าพันแชงซื้อสัตว์สี่เท้าได้นับไม่ถ้วน แต่นั่นมิใช่บุตรธิดาของท่านขุนนางหรือ จะไปเทียบกับสัตว์สี่เท้าได้อย่างไร”
“ท่านเป็นขุนนางใหญ่ของราชสำนัก ห้าพันแชงย่อมไม่ใช่จำนวนมากสำหรับท่าน ใช่หรือไม่”
“แน่นอน ท่านขุนนางจะปฏิเสธก็ได้... แต่บุตรชายธิดาสาวของท่าน เปิ่นหวังจะพาไปฝึกฝนมารยาท ยามฝึกนั้นตบตีกันบ้างก็เลี่ยงไม่ได้ ท่านอย่าใจร้ายกับพวกเขาเลยก็พอ”