เซียวผิงซานเผยจะเป็นประมุขสำนักไท่ฉูได้ ย่อมไม่ใช่คนโง่เขลา
หางเสียงของหนิงเฉินเอนไปทางหลิวไป๋อี้แล้ว ดูเหมือนเป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือหลิวไป๋อี้
หนิงเฉินเคยไปซูโจว เคยเยี่ยมคารวะท่านเทพผู้กันมลทิน
หรือว่าหนิงเฉินจะกำลังเยือนบุคคลบนบัญชีผู้ทรงพลังขั้นเหนือชั้นทีละคน?
แม้ยังไม่รู้ว่าหนิงเฉินต้องการสิ่งใด แต่หากยังไม่เปิดเผยที่หลบซ่อนของหลิวไป๋อี้อีกต่อไป สำนักไท่ฉูคงใกล้ถึงจุดจบ
“อ๋อง บัดนี้ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ดอกท้อผลิบานสะพรั่ง...ข้าพเจ้าได้ยินมาว่าภูเขาท้อภายนอกมณฑลซิ่วโจว พอถึงยามเปิดฤดูใบไม้ผลิแต่ละปี ทั่วทั้งภูเขาแดงอมชมพูทั้งลุ่มทั้งหลัง งดงามหาที่ติมิได้”
แววตาของหนิงเฉินเบิกบาน มณฑลซิ่วโจว ภูเขาท้อ?
“งั้นรึ? เปิ่นหวังชื่นชอบดอกท้อยิ่งนัก งั้นเปิ่นหวังต้องเสด็จไปเยือนสักครั้ง ชมความงามแห่งภูเขาท้อให้ได้”
เซียวผิงซานกล่าวว่า “ท่านอ๋องต้องไปโดยไม่เสียการเดินทางเป็นแน่!”
หนิงเฉินยิ้ม “ว่าแต่ ผู้รับผิดชอบสายสืบราชครูของสำนักไท่ฉูคือผู้ใด? มิวักทรภู่ เปิ่นหวังแม้เคยผ่านศึกสงครามมามากมาย เอาชนะมาทุกสมรภูมิ...แต่แค้นที่เป็นจุดอ่อนของเปิ่นหวังมาตลอดคือเรื่องสายสืบราชครู
ถ้าเปิ่นหวังมีองค์กรสายสืบราชครูที่เกรียงไกรสักหนึ่ง ย่อมสามารถบดขยี้หนานเยว่ กวาดล้างอาณาจักรถัวหลัวได้
ท่านประมุขเซียวคงไม่ทราบ อาณาจักรถัวหลัวริบร่อนชายแดนต้าเสวียนของเราทุกปี ราษฎรอดตายตามกัน...องค์ชายสี่แห่งแคว้นหนานเยว่ชำนาญทั้งยุทธและภูตพลิกแผน จับตามองต้าเสวียนเราอยู่เสมอ ช่างเป็นที่ปวดศีรษะของเปิ่นหวังเหลือเกิน
แม้เจ้ามายาบุรุษแห่งสำนักไท่ฉูจะสมรู้ร่วมคิดกับพวกกบฏ แต่เปิ่นหวังเชื่อว่าเป็นการกระทำของเขาเพียงลำพัง ไม่เกี่ยวกับสำนักไท่ฉู...ชาวสำนักไท่ฉูล้วนเป็นมังกรหงส์ท่ามกลางผู้คน วีรบุรุษแห่งยุทธภพ ย่อมไม่มีวันก่อการใดอันเป็นภัยแก่ต้าเสวียน!”