หนิงเฉินจ้องมองเซียวผิงซานด้วยรอยยิ้มเจือความเยือกเย็น แล้วกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสเสียว เรื่องนี้มีปัญหาตรงไหนหรือ”
“เรื่องนี้...” เซียวผิงซานลังเลชั่วขณะ แล้วกล่าวด้วยความลำบากใจว่า “ท่านอ๋อง ข้าน้อยแม้จะเป็นอาจารย์ของนางแต่เรื่องนี้ยังต้องดูที่จิตใจของตัวนางเองด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าหนิงเฉินมืดมัวลง “อย่างไรกัน เขากล้าปฏิเสธเปิ่นหวังหรือ”
ใบหน้าเซียวผิงซานฝืนตึง “หากท่านอ๋องโปรดปรานดนตรีนัก สำนักไท่ฉูมีผู้ชำนาญทางนี้อยู่มากมาย ท่านอ๋องโปรดเลือกปรานีตามพอใจได้พ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินโบกมือ “ไม่ต้อง เปิ่นหวังต้องการเซียวเทียนเล่อเท่านั้น...สตรีผู้ชำนาญดนตรีอยู่เคียงข้างเปิ่นหวัง นอกจากจะเป่าขลุ่ยให้เปิ่นหวังฟังแล้ว ยังทำสิ่งอื่นได้อีกนับประสา ท่านผู้อาวุโสเสียวคงเข้าใจน้ำใจของเปิ่นหวัง”
สีหน้าเซียวผิงซานถอยหลังทันที กลับเป็นที่ต้องประจักษ์แล้วว่าหนิงเฉินมองออกว่าเซียวเทียนเล่อแต่งกายข้ามเพศ สิ่งที่อีกฝ่ายโปรดปรานมิใช่ดนตรี หากแต่เป็นสตรีผู้ชำนาญดนตรี
“ท่านอ๋อง เทียนเล่อเป็นชาวยุทธภพ มารยาทหยาบช้า นิสัยดุร้าย เกรงว่าจะทำให้ท่านอ๋องพิโรธ หากท่านอ๋องโปรดสตรีผู้ชำนาญดนตรี ข้าน้อยอาจจะ...”
หนิงเฉินโบกมือขัดจังหวะเสียก่อน “เปิ่นหวังเพียงขี่พิชัยมารดาเสือเมียตัวหนึ่งมาแล้ว หรือนางจะยากยิ่งกว่าเสือเมียอีกหรือ
เอานางนี่แหละ เปิ่นหวังตัดสินใจขาดลงแล้ว ไม่ต้องพูดมาก...สตรีเช่นไรเปิ่นหวังก็สามารถทำให้นางเชื่องเหมือนแมวเหมียวได้ทั้งนั้น”
คิ้วเซียวผิงซานขมวดแน่น กำลังจะเปิดปาก แต่หนิงเฉินมิได้ให้โอกาสแม้แต่นิด
“ท่านผู้อาวุโสเสียว ท่าน รวมถึงผู้ที่ดำรงตำแหน่งสำคัญในสำนักไท่ฉูทุกคน ต้องเดินทางกลับเมืองหลวงกับเปิ่นหวังสักครั้ง”