ในคุ้มหลังหนึ่งแห่งของเมืองหลวง ห้องรับที่จัดวางอย่างหรูหรากลับระเบิดราวีไปด้วยความพังทลาย
องค์ชายห้าแดงกลั่นทั้งสองข้างตา ดุจหมูบ้าที่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกเชือดในวันตรุษจีน
เพี้ยะ!!!
แจกันราคามหาศาลถูกขว้างออกไปฟาดกำแพงจนแตกกระจุยเป็นผุยผง
มหาเสนาบดีฝ่ายขวายืนอยู่ ณ จุดที่ปลอดภัยเมื่อเทียบกันทางประตู ขมวดคิ้วมององค์ชายห้าที่กำลังคลั่ง
"เจ้าจะเผาคุ้มนี้ทิ้งจนราบคาบก็มิได้ช่วยอะไร"
อาการคลั่งขององค์ชายห้าหยุดค้าง
เขาหอบหายใจถี่ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง กลับสงบจิตสงบใจได้จริง ๆ
เขาตั้งเก้าอี้ที่ถูกสะบัดด้วยเท้าขึ้นมาแล้วล้มตัวลงนั่ง
ร่างอ้วนกลมทำให้เก้าอี้ส่งเสียงคราง ราวกับกำลังจะแตกสลาย
เขามองมหาเสนาบดีฝ่ายขวา "โดยรวมแล้ว เราก็ถือว่าประสบความสำเร็จ"
"จุดมุ่งหมายของพวกเราคือบีบให้หนิงเฉินไปภาคใต้ พร้อมกับรังเกียจเขาหน่อย ๆ เพียงแต่รังเกียจเขาไม่ได้ก็เท่านั้น"
มหาเสนาบดีฝ่ายขวากล่าวเรียบ ๆ "เขายังต้องไปภาคใต้จริงอยู่ แต่มิใช่เราบีบบังคับ หากเขาไปเองโดยสมัครใจ"
"ส่วนการรังเกียจเขานั้น ฮึ กลับเป็นฝ่ายเราต่างหากที่ถูกรังเกียจจนสุดซึ้ง"
ใบหน้าขององค์ชายห้าเย็นเยียบ "จำต้องยอมรับว่ากลอุบายจับผิดความคิดของหนิงเฉินครั้งนี้สวยงามจริง ๆ"
"ข้าจำต้องยอมรับว่าเขาเป็นคู่ปรับที่ใช้ได้"
"แต่การที่ครั้งนี้เขายอมลงไปภาคใต้ด้วยตนเอง กลับเป็นหมากห่วยยิ่ง ตราบใดที่เขากล้าไป ก็อย่าฝันว่าจะมีชีวิตกลับ"
คิ้วของมหาเสนาบดีฝ่ายขวาขมวดมั่น ในใจเขายังไม่อาจวางใจได้ หนิงเฉินช่างแปลกเหลือเกิน
......
หนิงเฉินออกจากวังหลวง แวะกลับคุ้มหนิงก่อนหนึ่งรอบ จากนั้นขี่เตียวซัวที่รักของตน ตึงตัง ๆ มาถึงกระทรวงกองทัพ