เหลยอานนำคนออกแรงเข็นปืนใหญ่ห้ากระบอกมายังแนวหน้า แล้วเล็งเข้าที่ประตูเมือง
เหล่าทหารบนกำแพงเมืองต่างหน้าตาเซ่อซ่า!
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะรื้นความคิด ก็ได้ยินอ๋องอู้เอ่ยเสียงนิ่งหนักแน่นว่า "ยิงเสา!"
ซวก ๆ ๆ!!!
สายฝนลูกศรมิดฟ้าปลาดินพุ่งกระหน่ำขึ้นไปยังกำแพงเมือง
เสียงกรีดร้องร่ำไห้สยดสยองก็บังเกิดดังกึกก้องทั่วบริเวณ
เหล่าทหารรักษาซีเหลียงยังไม่ทันรู้ตัวก็ถูกยิงจนเป็นรอยระบิ้น
พวกธนูคุมแนวอยู่ เหลยอานสั่งการว่า "ยิงปืนใหญ่!"
รืม ๆ ๆ!!!
กระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งออกจากลำกล้องแฝงพร้อมคลื่นเสียงสยองขวัญมุ่งตรงสู่ประตูเมือง แล้วระเบิดกระจายเสียงดังสนั่น
เพียงสองรอบการระดมยิง ประตูเมืองก็แหว่งวิ้นเป็นรอยนับไม่ถ้วน แล้วถล่มลงมาเสียงดังสนเท่น!
การสวมเครื่องแบบทหารซีเหลียงก็เพื่อให้เข้าใกล้ประตูเมืองได้สะดวกยิ่งขึ้น
"ทหารหนิงอาน ตามเปิ่นกวนเข้าซ่อมสังหาร!"
"กองทัพดาบม่อ ไปฆ่าให้หมดสิ้น..."
หยวนหลงนำทหารหนิงอานบุกตรงสู่ประตูเมือง
กองทัพดาบม่อสะบัดตามหลังติดราวอก
อ๋องอู้นำกองทัพตามอยู่ข้างหลัง
เหล่าทหารรักษาซีเหลียงเซ็งความคิดหมดสิ้น
คนของตัวเองแท้ ๆ กลับกลายเป็นศัตรูขึ้นมาภายในชั่วขณะ
เนื่องด้วยมีกองทัพสองแสนนายของเหลิงเหวินเหยียนกับเปี้ยนหยางเจ๋อขวางอยู่ข้างหน้า หลินเสวียนเฉิงจึงมีเพียงทหารห้าหมื่นนายประจำการอยู่ แต่พวกเขาแม้ในความฝันยังไม่เคยคิดเลยว่า ศัตรูจะบุกยึดเมืองกันเอง?
หากต้องการยึดเมือง ย่อมต้องตีทัพสองแสนนายของเหลิงเหวินเหยียนกับเปี้ยนหยางเจ๋อให้พังยับก่อน
ฉะนั้นแม้ทหารต้าเสวียนบุกเข้าเมืองไปแล้ว พวกเขาก็ยังคงรื้นความคิดไม่ทัน
เมื่อบุกเข้าเมืองได้ เหลยอานจึงนำทหารหนิงอานสามพันนายพุ่งตรงขึ้นสู่กำแพงเมือง