หนิงเฉินถอนหายใจยาว แล้วกล่าวยิ้มขื่นว่า “ที่นี่มีผู้เชี่ยวชาญวรยุทธ์ระดับเหนือชั้นถึงสามคน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงสุดอีกสองคน แต่กลับปล่อยให้คังเป่าเป่าหนีออกจากตำหนักอ๋องของข้าไปได้...ช่างขายหน้ายิ่งนัก”
“ไม่สิ ข้ามีบาดแผลติดตัว ปล่อยให้คังเป่าเป่าหนีไปก็พอเข้าใจได้...แต่พวกท่านทั้งสองเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงสุด กลับเสียท่าให้สตรีคนเดียว...เอ่อ ท่านเซียนหลวงไม่เหมือนกัน ท่านได้เปรียบอยู่มาก”
ใบหน้าแก่ชราของท่านเซียนหลวงแดงก่ำ อยากจะทุบหนิงเฉินให้ตายคามือ
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “คราวนี้ปล่อยให้คังเป่าเป่าหนีไปได้ หากคิดจะจับกลับมา เกรงว่าจะยากแล้ว”
หลิวไป๋อีกล่าวว่า “ผู้เชี่ยวชาญวรยุทธ์ระดับเหนือชั้น หากตั้งใจหนีจริง ยากนักที่จะมีใครรั้งไว้ได้”
หนิงเฉินเหลือบมองเขา พลางคิดในใจว่า เจ้ามั่นใจหรือว่าไม่ได้กำลังหาข้อแก้ตัวให้ตนเอง?
เซียนกระบี่หลิวไป๋อียังไม่ทันได้ออกกระบวนท่า ก็ถูกคว่ำลงเสียแล้ว
หนิงเฉินถอนหายใจ แล้วกล่าวว่า “ดึกแล้ว ท่านผู้อาวุโสทั้งสองโปรดกลับไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถิด”
เขาเตรียมจะไปดูสถานการณ์
ยามค่ำคืน ประตูเมืองทั้งสี่ปิดลง คังเป่าเป่าต้องยังอยู่ในเมืองแน่นอน
หวังว่าจะหาตัวพบก่อนฟ้าสาง
ขณะที่หนิงเฉินกำลังจะจากไป ท่านเซียนหลวงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า “ข้านึกออกแล้ว ที่แท้ก็เป็นเขา?”
หนิงเฉินหันไปมอง “ท่านเซียนหลวงพูดอะไรหรือ?”
ท่านเซียนหลวงไม่ได้ตอบ กลับกำลังขยับนิ้วนับคำนวณบางอย่างอยู่
ครู่หนึ่งต่อมาเขาก็หยุด คิ้วขมวดแน่น แล้วกล่าวเสียงขรึมว่า “เป็นไปได้อย่างไร จะเป็นคนคนเดียวกันได้อย่างไร?”