เมื่อเห็นสตรีทั้งสามของตน หนิงเฉินย่อมปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง
ทั้งคู่ไม่ได้พบกันมาช้านานแล้ว!
มิใช่เพียงสามสตรีจะคิดถึงเขา หากมิใช่เพราะเขายุ่งเหมือนเคย คงได้เสด็จกลับปราการเสวียนอู่นานแล้ว
"ไป ๆ เข้าไปคุยกัน!"
หนิงเฉินจูงมืออวี่ตี๋ ส่วนองค์เจ้าเก้ากับจื่อซูเดินตามหลังมา
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้อง หนิงเฉินเงยหน้ามองเซี่ยซืออวี่ที่เกาะหลังคาแสร้งทำท่าทีเย็นชาอยู่ "ศิษย์พี่เซี่ย จะลงมาดื่มชาสักถ้วยไหม?"
เซี่ยซืออวี่ตอบกลับมาอย่างเย็นชา "ไม่กระหาย!"
หนิงเฉิน "......"
"งั้นก็ระวังตัวด้วย เมื่อคืนฝนเพิ่งตก ข้างบนแฉะลื่น อย่าตกลงมานะ!"
ว่าแล้วก็พาสามสตรีกลับเข้าห้อง
องค์เจ้าเก้าสอดมือไว้หลัง เดินดูรอบห้อง "หนูใช้ห้องนี้ทำราชการงั้นหรือ?"
หนิงเฉินพยักหน้า
องค์เจ้าเก้าบ่นพึมพำ "ตัวเล็กเหลือเกิน บัดนี้เจ้าคือฮ่องเต้...ห้องนี้ยังเล็กกว่าตำหนักหลั่วหวงของหม่อมฉันเสียอีก"
หนิงเฉินมองนางอย่างขัน "ข้ายึดบัลลังก์ของตระกูลจางพวกเจ้าไป ทำไมดูเจ้าจะไม่ใยดีเสียเลย?"
องค์เจ้าเก้ายิ้มหวาน "บัลลังก์นั้นพระบิดาพระราชทานให้เจ้า หม่อมฉันจะไปใยดีกระไร อีกนัยหนึ่ง...หม่อมฉันก็มิได้สมรสไปแล้วหรือ สามีไปทางไหนก็ตามไปทางนั้น!"
หนิงเฉินขบปากขบฟันหดเล็กน้อย แล้วดึงนางมาดันลงบนเก้าอี้ แล้วถามอย่างจริงจัง "อยากเป็นฮ่องเต้หรือไม่?"
องค์เจ้าเก้ามองเขาตาค้าง
อวี่ตี๋และจื่อซูก็ตกตะลึงเต็มหน้า
องค์เจ้าเก้ายื่นมือเล็กไปแตะหน้าผากหนิงเฉิน แล้วแตะหน้าผากตนเอง แล้วบ่นพึมพำ "ก็ไม่มีไข้อยู่ไหน เหตุไฉนจึงพูดเหลวไหลเช่นนี้?"