หนิงเฉินรู้สึกอึดอัดใจจนพูดไม่ออก
องค์เจ้าเก้าขึ้นครองบัลลังก์ มิได้เพราะเหตุอื่นใด หากแต่เพียงเพื่อข่มอู่ซิงเฉิงให้จำนรรจา
แต่เขาเชื่อว่าด้วยนิสัยขององค์เจ้าเก้าแล้ว ย่อมเป็นพระเจ้าแผ่นดินที่ดีเป็นแน่!
ผ่านเรื่องราวมานับไม่ถ้วน หนิงเฉินรู้ดีว่าในโลกนี้พึ่งพาใครไม่ได้... เขาเคยเชื่อว่าองค์ชายใหญ่สำนึกผิดแท้ ๆ มิได้คิดว่าคนใจคดจะซ่อนเร้นลึกเช่นนี้
แท้จริงในโลกนี้มีสองสิ่งที่มิอาจจ้องมองตรง ๆ ได้ หนึ่งคือดวงอาทิตย์ สองคือจิตใจของมนุษย์
ดังนั้น คิดตรองแล้วตรองอีก การหนุนหลังสตรีของตนขึ้นสู่บัลลังก์ย่อมมั่นคงที่สุด!
องค์เจ้าเก้ามองหนิงเฉินขึ้นมาทันที กล่าวว่า “ก่อนที่ข้าจะขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดิน เจ้ายังต้องทำสิ่งหนึ่งอีก!”
“เรื่องใด?”
องค์เจ้าเก้าตอบว่า “เจ้าควรให้สถานะแก่พี่อวี่ตี๋กับพี่จื่อซูเสียทีแล้ว!
ถึงแม้สองพี่จะเป็นที่เคารพนับถือเพราะเจ้าก็ตาม แต่ก็ควรมีสถานะที่ถูกต้องเสียแล้ว”
หนิงเฉินมององค์เจ้าเก้าด้วยความประหลาดใจ ยื่นมือลูบหัวเล็ก ๆ ของนาง มิได้คิดว่านางจะเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา
หนิงเฉินยิ้มกล่าวว่า “จริง ๆ ข้าก็เคยคิดถึงเรื่องนี้มานานแล้ว หากแต่ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง
ข้าตั้งใจจะจัดงานมงคลสมรส รับทั้งสองนางเข้าบ้าน งานจะไม่จัดใหญ่โตนัก มีแต่พวกเราคนในรื่นรมย์ร่วมกันเพียงเท่านั้น... เจ้าว่าอย่างไร?”
เหตุที่เขายังไม่ให้สถานะแก่อวี่ตี๋กับจื่อซูมิใช่เพราะลืม หากแต่มีความคิดอื่นแอบแฝง
อวี่ตี๋เป็นสตรีคนแรกของเขา ระยะเวลามานานไม่ว่าเผชิญเหตุการณ์ใด นางและจื่อซูต่างคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอมา
เขามิได้ประสงค์ให้ทั้งสองเป็นเพียงอนุภรรยา แต่ต้องการให้เป็นภรรยาเสมอศักดิ์!