หนิงเฉินถูกปิ้งย่างอยู่เหนือกองไฟ
จื่อซูบดเครื่องยาที่เฟิ่งฉีเจิ้งเอามาให้จนละเอียด แล้วเทลงไปผสมในอ่างอาบน้ำจนหมด
หนิงเฉินถูกอบไอยาอยู่ราวครึ่งชั่วยาม เหงื่อทั้งตัวพุ่งออกมาเป็นชั้น ๆ ไม่ขาดสาย
ทั้งห้องโถงหมอกไอยาควันฟุ้งซ่าน
ด้วยตามคำสั่งของจื่อซู รอยช่องว่างของประตูและหน้าต่างทุกบานถูกอุดปิดจนมิดชิด
พันอวี่เฉิงกับพวกถูกควันขมิ้นจนไอระอุ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก
“ได้ที่แล้ว ยกเขาลงไปแช่ในอ่าง
จือโหรว เจ้าไปเอาน้ำอุ่นมาเลี้ยงหนิงหลงหน่อย”
หนิงเฉินถูกย่างอยู่เหนือเปลวไฟ เหงื่อพุ่งออกมาเป็นชั้น ๆ แทบจะขาดน้ำตาย
พันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้งจึงยกหนิงเฉินลงไปแช่ในอ่าง
อวี่ตี๋ตักน้ำมาเลี้ยงหนิงเฉินดื่ม
หนิงเฉินกระหายน้ำจริง ๆ ด้วยสัญชาตญาณจึงดื่มไปสองชามเต็ม ๆ
จื่อซูหยิบเข็มเงินขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฝังเข็มลงบนร่างหนิงเฉินจนเต็มไปหมดราวกับเม่น
เฟิ่งฉีเจิ้งถูกควันขมิ้นจนทนไม่ไหว “คุณหนูจื่อซู ข้าขออนุญาตออกไปข้างนอกก่อนได้หรือไม่”
จื่อซูส่ายหน้า “รอสักครู่ อีกไม่นานยังต้องรบกวนพวกเจ้าช่วยงานอีก”
ว่าแล้วก็ลองอุณหภูมิของน้ำ
“น้ำยังไม่ร้อนพอ เติมน้ำร้อนเข้าไป!”
เช่นนั้นแล หนิงเฉินถูกแช่ในน้ำยาอยู่อีกสองช่วงเวลา จึงถูกยกกลับไปบนเตียง
พันอวี่เฉิงถูกไอควันอบอ้าวจนอดทนไม่ไหว ตาแดงก่ำ “คุณหนูจื่อซู บัดนี้พวกเราขอออกไปข้างนอกได้แล้วหรือยัง”
“ได้แล้ว รบกวนท่านทั้งสองช่วยเก็บกวาดด้านนอกหน่อย...ไม้กระดานนั้นอย่าเพิ่งทิ้งนะ ยังต้องใช้อีก!”
ด้านนอก หยวนหลงและพวกกำลังรอด้วยความวิตกกังวล
เสียงกร๊วกหนึ่งครา ประตูเปิดออก!
พันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้งเดินออกมาจากห้องท่ามกลางหมอกควันหนาทึบ