องค์ชายสามแววตาเหี้ยมเกรียม กล่าวเสียงเย็นว่า “จุดไฟเผาภูเขาเสีย”
ชายวัยกลางคนในชุดบัณฑิตสีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก้มกายกล่าวว่า “ในมือพวกเขายังมีสิ่งของอยู่ไม่น้อย หากจุดไฟเผาภูเขา สิ่งของเหล่านั้นก็จะถูกเผาวอดวายไปด้วย
องค์ชายสามทรงรออีกสักสองสามวันเถิด แม้พวกเขาจะมีเสบียงอยู่บ้าง แต่บนภูเขาไม่มีน้ำ พวกเขาทนอยู่ได้อีกไม่นานพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายสามเงยหน้ามองท้องฟ้า แววตาเย็นเยียบ “หากฝนตกลงมาเล่า? จงทำตามคำสั่งของข้า คนเหล่านี้ห้ามเหลือรอดแม้แต่คนเดียว”
ชายวัยกลางคนก้มกาย “พ่ะย่ะค่ะ!”
กล่าวจบก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “แต่ทหารแปดหมื่นกว่านายหายสาบสูญไปกะทันหัน หนิงเฉินย่อมไม่ยอมเลิกราแน่ ต้องส่งคนออกสืบหาอย่างเต็มกำลัง หาก...ข้าน้อยหมายถึง หากสืบพบเข้า แล้ว...”
ชายวัยกลางคนกลืนน้ำลาย ส่วนคำพูดที่เหลือไม่กล้าเอ่ยออกมา
พวกเขาต่างรู้ดีว่า หากหนิงเฉินสืบพบเข้า ผลที่ตามมาย่อมร้ายแรงเกินคาด
แต่องค์ชายสามกลับไม่ใส่ใจ แสยะยิ้มกล่าวว่า “สืบพบแล้วจะทำไม? เรื่องนี้องค์รัชทายาทเป็นผู้ลงมือ เกี่ยวอันใดกับพวกเรา?
เสด็จพี่ของข้าอ่อนแอเกินไป ไม่เหมาะจะเป็นรัชทายาทเลยสักนิด
สิ่งของเหล่านี้ เปิ่นหวังขอรับไว้ ส่วนเรื่องนี้ก็ต้องรบกวนเสด็จพี่คนดีของข้าให้แบกรับไป”
ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างกังวลว่า “ไม่ว่าเรื่องนี้ใครเป็นผู้ลงมือ ท้ายที่สุดก็มีทหารล้มตายถึงแปดหมื่นนาย หนิงเฉินจะยอมเลิกราง่าย ๆ ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
องค์ชายสามแสยะยิ้มเหี้ยม “ไม่เป็นไร ศัตรูของศัตรูย่อมเป็นมิตร...หนิงเฉินเพิ่งบุกยึดพระนครหนานเยว่ได้ไม่นาน ตอนนี้ชาวหนานเยว่เกลียดเขาเข้ากระดูกดำ”