หลังพิธีมงคลผ่านไปสามวัน หนิงเฉินแทบไม่ออกจากห้องเลย
กระทั่งรุ่งเช้าวันที่สี่ หนิงเฉินจึงปรากฏตัว
หนิงเฉินค่อย ๆ นวดเอวตัวเอง... ว่าไปก็จริง มีแต่วัวที่อ่อนล้าจนตาย ไม่มีนาที่ถูกไถจนพัง
ช่างนั้นเอง หยวนหลงก็มาถึง
“กระหม่อมมาเฝ้าท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”
หนิงเฉินกล่าวว่า “ไม่ต้องทำพิธี มีเรื่องใดมาหาเปิ่นหวัง?”
หยวนหลงก้มตัวลง คำนับอย่างเคารพ “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กองทหารห้าหมื่นนั้นเคลื่อนพลแต่เช้านี้ มุ่งหน้าสู่ด่านชายแดนภาคใต้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินส่งเสียงลมหายใจเบา ๆ เรื่องนี้กำหนดไว้แต่แรกแล้ว!
หยวนหลงมองหนิงเฉินที่ยังนวดเอวอยู่ จึงเป็นห่วงว่า “ท่านอ๋อง เอวของพระองค์ไม่เป็นไรนักหรอกพ่ะย่ะค่ะ?”
ช่างน่าอัศจรรย์ สามวันไม่ออกจากห้อง พลานามัยของท่านอ๋องดีเหลือเกิน... หยวนหลงลอบคิดในใจ
หนิงเฉินรีบวางมือลง “ไม่เป็นไร ย่อมไม่เป็นไรอยู่แล้ว!”
ความทะเยอทะยานอันน่าบัดซบของบุรุษ ยามเช่นนี้ย่อมไม่อาจยอมรับว่าเอวไม่สบายได้เด็ดขาด
“พระองค์ทรงศักดิ์สูงส่งนัก โปรดทรงพระเนตรพลานามัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินขมวดคิ้วมองมัน แล้วเอ่ยอย่างมีเล่นเลียดว่า “หยวนหลง เจ้าปีนี้อายุเท่าใดแล้ว?”
“สามสิบหก”
หนิงเฉินกล่าวว่า “อายุล่วงเลยเช่นนี้แล้ว ยังไม่คิดเสียสมรสอีกหรือ?”
หยวนหลงเบิกตางงงวย “เสียสมรสแล้วดีอย่างไร? สตรีเรื่องมากนัก อยู่กับบรรดาทหารก็สำราญยิ่งกว่า”
หนิงเฉินกลับอึ้งไปทั้งตัว
“เจ้า... หรือว่าจะชอบบุรุษด้วยกันกันล่ะ?”
หยวนหลงรีบส่ายหน้า “มิใช่ มิใช่... ท่านอ๋อง กระหม่อมก็เคยไปสำนักเจียวฟางมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินอดรนทนาไม่ได้ พูดไม่ออกสักคำ