หม่าฟางกล่าวด้วยความตกใจสั่นกลัวว่า "ขอท่านแม่ทัพหยวนโปรดยกโทษ กระหม่อมมิได้ออกจากค่ายโดยลำพังใจตนเอง หากออกไปราชการโดยได้รับพระบรมราชโองการ"
หยวนหลงกล่าวเสียงเย็นยะเยือก "พระบรมราชโองการนั้นอยู่ที่ใด?"
"ทูลท่านแม่ทัพหยวน ครั้งนี้เป็นพระบรมราชโองการลับ!"
"เช่นนั้นพระบรมราชโองการลับอยู่ที่ใด?"
หม่าฟางอึ้งงันไปทั้งตัว หรือหยวนหลงจะไม่เข้าใจความหมายของคำว่าพระบรมราชโองการลับกระนั้น?
เมื่อเป็นพระบรมราชโองการลับ ย่อมไม่อาจแสดงแก่ผู้อื่นได้เป็นแน่
"ท่านแม่ทัพหยวน กระหม่อมรับพระบรมราชโองการลับมา อ่านแล้วเผาทิ้งเสีย!"
หยวนหลงหัวเราะเยาะเย้ย "อ่านแล้วเผาทิ้งงั้นรึ ก็หมายความว่าไม่มีพระบรมราชโองการลับนั่นสิ?"
"ท่านแม่ทัพหยวน กระหม่อมแม้ใจกล้าเพียงใด ก็ไม่อาจกล้าปลอมพระบรมราชโองการ!"
"ไม่กล้า? แก่นข้าเห็นว่าใจแกนี่ใหญ่ปานกลืนฟ้า... แกยกกองทัพออกจากค่ายโดยพลการ คิดจะไปทำสิ่งใดกันแน่?"
สีหน้าหม่าฟางเปลี่ยนไปทันที
หยวนหลงตะโกนเสียงดังกึกก้อง "หม่าฟาง! ใจแกใหญ่นัก ปลอมพระบรมราชโองการ ยกทัพออกจากค่ายโดยพลการ คิดก่อกบฏ ความผิดนี้สมควรตายทั้งเป็น... เปิ่นกวนได้รับองค์อ๋องมอบหมายให้บัญชาการกองทัพหลงเว่ย์ มีอำนาจสำเร็จโทษก่อนแล้วค่อยถวายรายงานภายหลัง"
สีหน้าหม่าฟางเปลี่ยนไปพลัน ก่อนเขาจะได้เอ่ยคำอธิบาย เหล็กเกลียวในมือหยวนหลงก็ฟาดลงมาแล้ว
หม่าฟางตกใจสั่นกลัว สะดุดล้มถอยหลัง
หยวนหลงทรงม้าพุ่งเข้าชำระ ในมือกำเหล็กเกลียวพร้อมพลังถึงล้านเสี้ยวหนึ่งฟาดลงบนศีรษะหม่าฟาง
ปัง!!!
กระหม่อมเพดานศีรษะหม่าฟางยุบแหลก ล้มลงดินสิ้นใจณ ที่นั้น
บรรดาทหารพันนายที่หม่าฟางนำออกมาต่างตกใจสั่นกลัวไปทั้งกอง
หยวนหลงนำทัพทหารหนิงอานบีบตีนเข้าไปทีละก้าว ศักดาอันน่าสะพรึงทำให้ทหารทั้งพันมือเท้าอ่อนปวกเปียก