เหวียนเวย์มีสายตาสั่นคลอนด้วยความตกใจ
นางสำรวจใจตนว่ามีพรสวรรค์แห่งแม่ทัพ แต่เมื่อปะทะกับหนิงเฉิน หัวใจกลับไม่อาจสงบ
มีข่าวลือว่าทหารหนิงอานภายใต้การนำของหนิงเฉินล้วนสถาปนาด้วยปืนไฟ
จากเสียงปืนที่ได้ยิน พวกที่บุกขึ้นเขาย่อมเป็นทหารหนิงอานไม่ผิด
ชื่อเสียงของทหารหนิงอานนางรับรู้มานักต่อนัก นั่นคือทหารราบส่วนพระองค์ของหนิงเฉิน กองทัพเสือเฒ่าผยอง ทหารแต่ละนายล้วนเป็นผู้ฝีมือเลิศที่หนึ่งต่อสิบ
แต่บัดนี้การถอยหนีย่อมไม่ทันการแล้ว
เส้นทางถอยที่นางเตรียมไว้ คือเส้นทางลับแห่งนั้น ปรากฏอยู่ทางด้านที่ทหารหนิงอานกำลังสู้รบกัน
ทันใดนั้น สายตานางกระชับขึ้น ไม่จริงหรอกหนอ ทหารหนิงอานมาทางเส้นทางลับนั้นหรือ?
พวกเขาค้นพบเส้นทางนั้นได้อย่างไร?
แต่ยามนี้นางไม่มีเวลาไตร่ตรอง นอกจากเส้นทางลับนั้น ทางลงเขาทั้งหมดถูกหิมะปกคลุม
หมายความว่านางไม่มีทางเลือก จำต้องปะทะกับทหารหนิงอานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
โชคดีที่ทหารหนิงอานมีเพียงสองพันถึงสามพันนาย ฝ่ายตนก็ยังมีโอกาสชนะ
“ทหารทั้งปวงรับคำสั่ง จงตามเปิ่นกวนออกไปสังหารศัตรู!”
ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ล้วนเป็นทหารรักษาพระองค์ของเหวียนเวย์ เมื่อคำสั่งดังขึ้น กองทัพจึงรวมพลกัน
เหวียนเวย์นำพวกเขาพุ่งเข้าหาทหารหนิงอาน
แต่เมื่อมาถึง ร่างของนางก็สั่นสะท้าน
เห็นเพียงศพนายนายกองกระจายเต็มพื้น โลหิตเปื้อนเลือนหิมะขาวให้เป็นสีชาด
และทั้งหมดล้วนเป็นพวกของนาง
โดยเฉพาะเมื่อนางเห็นชายร่างไม่สูงใหญ่คนหนึ่งกระโจนขึ้นสูง ดาบใหญ่ประหลาดในมือฟันลงมา สามารถผ่าทหารหนึ่งนายของนางออกเป็นสองท่อน ร่างนางก็สั่นคลอนด้วยความหวาดกลัว