แม้ในใจจะอยากฉีกจินเทียนเฉิงไอ้โง่คนนี้ออกเป็นชิ้น ๆ แต่จินตงสิงก็รู้ดีว่า ไม่ว่าการผนึกกำลังครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่ ย่อมทำให้หนิงเฉินเดือดดาลอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น แค่เดินทางไปเจรจาประนีประนอม ก็เท่ากับยอมรับโดยอ้อมว่าทหารต้าเสวียนหกหมื่นนายเสียชีวิตในแคว้นเกาลีจริง
การผนึกกำลังกับหนานเยว่ แสดงว่าแคว้นเกาลีรู้สึกผิดและหวาดกลัว
จินตงสิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “น้องสาม การไปผนึกกำลังกับหนานเยว่ไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด
แม้แต่ราชธานีหนานเยว่ก็ยังถูกหนิงเฉินตีแตก...”
จินเทียนเฉิงหัวเราะเยาะ “หากไม่ใช่เพราะพวกเราเปิดทางให้เขา หนิงเฉินจะตีพระนครหนานเยว่แตกได้หรือ”
จินตงสิงชะงักไป เขารู้สึกว่าสมองของคนเราช่างแตกต่างกันจริง ๆ ทุกครั้งที่พูดกับจินเทียนเฉิง เขามักรู้สึกอยากบีบคออีกฝ่ายให้ตาย
เขาฝืนข่มความโกรธแล้วกล่าวว่า “ก็เพราะพวกเราเปิดทางให้หนิงเฉิน หนานเยว่ถึงเสียสามเมืองและราชธานีถูกตีแตก...นี่พิสูจน์อะไร”
จินเทียนเฉิงกล่าวว่า “พิสูจน์ว่าหากไม่มีแคว้นเกาลีเปิดทางให้ หนิงเฉินก็ไม่มีทางตีพระนครหนานเยว่แตกได้...ดังนั้น สิ่งของที่เขาปล้นชิงมา ก็ควรแบ่งให้พวกเราอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง”
จินตงสิง “...”
เขาจ้องจินเทียนเฉิงด้วยแววตาคมกริบ “เจ้ายอมรับแล้วสินะว่า เพื่อแย่งชิงเสบียง เจ้าสังหารทหารต้าเสวียนหกหมื่นนาย”
จินเทียนเฉิงหัวเราะเยาะ “ข้าไม่เข้าใจเลยว่าท่านกำลังพูดเรื่องอะไร”
จินตงสิงไม่อาจข่มโทสะไว้ได้อีกต่อไป จึงตวาดว่า “ไอ้โง่ ดูท่าเจ้ายังไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้ร้ายแรงเพียงใด
แม้พวกเราจะเป็นฝ่ายเปิดทางให้หนิงเฉิน แต่เขากลับตีเมืองหนานเยว่แตกติดต่อกันถึงสามเมือง นี่พิสูจน์ว่าเขาน่าสะพรึงกลัวเพียงใด มิใช่คนที่พวกเราจะไปยั่วโมโหได้