หนิงเฉินขมวดคิ้วจนเป็นรอยลึก สีหน้าเบื่อหน่าย
เฟิ่งฉีเจิ้งถามอย่างสงสัยว่า “เจ้าเห็นอะไรหรือ?”
เฒ่าเต๋ากล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนกว่า “ข้าเห็นผีร้ายหกตนกำลังพันรัดอ๋องไว้แน่น พวกมันกำลังกลืนกินหยางชี่ของอ๋องอย่างบ้าคลั่ง”
“หกตน?” เฟิ่งฉีเจิ้งอ้าปากค้าง “มีผีสาวด้วยหรือไม่?”
หนิงเฉินกระตุกมุมปาก เจ้าทึ่มนี่ช่างคิดอะไรแปลกประหลาดเสียจริง... เวลานี้ยังจะถามว่ามีผีสาวหรือไม่อีก? ถ้ามีผีสาวแล้วเจ้าคิดจะทำอะไร?
เฒ่าเต๋าพยักหน้า “ผีชายสามตน ผีหญิงสามตน”
เฟิ่งฉีเจิ้งถามอย่างสนอกสนใจ “เจ้ามองเห็นได้อย่างไร? ให้ข้าได้ลองมองบ้างได้หรือไม่?”
สีหน้าเฒ่าเต๋าพลันแข็งค้าง ความคิดของเฟิ่งฉีเจิ้งทำเอาเขาจนปัญญา
“ท่านขุนนางผู้นี้บำเพ็ญวิชายังไม่ถึงขั้น จึงมองไม่เห็นขอรับ”
เฟิ่งฉีเจิ้งผิดหวังเล็กน้อย “แล้วผีสาวงดงามหรือไม่?”
มุมปากเฒ่าเต๋ากระตุก “สิ่งลี้ลับเช่นภูตผี ดูแล้วชวนสยดสยองจนทนมองไม่ได้ขอรับ!”
เฟิ่งฉีเจิ้งหมดความสนใจทันที “เช่นนั้นเจ้ายังไม่รีบกำจัดมันอีก!”
เฒ่าเต๋าก้มตัวลง “ท่านขุนนาง ข้าน้อยมีวิชาไม่แก่กล้าพอ จึงกำจัดได้เพียงตนเดียว... อีกห้าตนที่เหลือคงต้องรบกวนสหายร่วมวิถีท่านอื่นช่วยข้าน้อยแล้ว”
แม่หมอผีก้มตัวลง “พวกข้ายินดีช่วยปรมาจารย์อีกแรง กำจัดภูตผีให้อ๋อง”
หนิงเฉินหรี่ตาลง อดหัวเราะเยาะไม่ได้ “คนหกคน ผีหกตน คนละตนพอดี ไม่มีใครเสียเปรียบ ต่างก็ได้กำไรกันถ้วนหน้า
พวกเจ้าช่างกล้านัก ถึงกับรวมกลุ่มกันมาหลอกเปิ่นหวัง อยากตายหรือ?”
ทุกคนหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ พากันคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมเสียงตุบ เหงื่อเย็นไหลพราก