หยวนหลงเอ่ยขึ้นทันทือว่า “เปิ่นหวัง ทัพใหญ่หนานเยว่ยังไม่ล่าถอย”
หนิงเฉินแสดงสีหน้าประหลาดใจ “ยังไม่ล่าถอยหรือ”
“ใช่แล ทหารสอดแนมรายงานว่า ทัพใหญ่หนานเยว่ตั้งค่ายอยู่นอกเมืองห่างออกไป 50 ลี้”
หนิงเฉินขมวดคิ้ว “คังหลัวคิดจะทำสิ่งใด”
หยวนหลงส่ายหน้า
หนิงเฉินก้มหน้าจมอยู่ในความคิด
ทันใดนั้น เขากลับเหมือนนึกอะไรได้ขึ้นมา
“หยวนหลง ข้าถามเจ้า... หลังจากข้าหมดสติไป เจ้าพาข้ามาถึงที่นี่โดยตรงใช่หรือไม่”
หยวนหลงพยักหน้า
“เช่นนั้นทุกคนย่อมรู้ว่าข้าบาดเจ็บสาหัส”
“ใช่แล!”
ใบหน้าของหนิงเฉินไม่อาจรีบรานักขึ้นมา เขาเอ่ยเบา ๆ ว่า “ที่แท้คังหลัวกำลังคิดการณ์เช่นนี้อยู่หรือ
หยวนหลง เร่งออกไปแพร่ข่าวว่าข้าบาดเจ็บสาหัสจนบำบัดไม่ได้ สิ้นชีพไปแล้ว
ไม่สิ ประกาศภายนอกว่า แต่แรกยังมีหวังรักษาได้ แต่คืนวานกลับถูกฆาตกรลอบสังหาร ดาบสั้นของฆาตกรนั้นมีพิษ ข้าไม่อาจทานทนจนถึงเช้าวันนี้”
หยวนหลงและพวกพ้องต่างมองหนิงเฉินด้วยสีหน้างงงวย
หนิงเฉินหัวเราะเยาะว่า “คังหลัวตั้งค่ายอยู่นอกเมือง 50 ลี้ ชัดเจนว่าต้องการยึดหยางโจวคืนอีกครั้ง”
หยวนหลงสงสัยว่า “เขามีความกล้าถึงเพียงนั้นหรือ”
หนิงเฉินเบิกตาแคบลงเล็กน้อยกล่าวว่า “ถ้าข้าตาย เขาย่อมมีความกล้า
เหตุที่คังหลัวยังไม่ยกทัพกลับมา ไม่ได้มีอยู่อื่น มีเพียงสองประการ
ประการแรก เขาไม่แน่ใจว่าข้าตายจริงจากระเบิดหรือไม่
ประการที่สอง ถ้าข้าตายไป ทหารหนิงอานย่อมกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ไร้การควบคุม ยามนั้นถ้ายกทัพกลับมา เขาชักช้าแต่ต้องการหาความตาย
ดังนั้นเขาจึงรอจังหวะที่เหมาะสม รอให้ความแค้นใจในใจของพวกเจ้าสงบลง จึงจะยกทัพมาโจมตี”