คังเฉิงเหรินสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย ระหว่างเดินออกไปก็สั่งการไปด้วยว่า “ถ่ายทอดคำสั่งของเปิ่นกวน ให้ทัพใหญ่เคลื่อนพลทันที มุ่งหน้าไปต้านศัตรู
หากเป็นแคว้นเกาลีจริง คราวนี้ต้องให้พวกมันชดใช้ด้วยราคาที่แสนสาหัส”
รองแม่ทัพก้มกายรับคำสั่ง “ขอรับ กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้” กล่าวจบก็รีบจากไป
คังเฉิงเหรินพาทหารรักษาพระองค์สิบกว่านาย เตรียมไปดูสถานการณ์ที่ประตูเมืองด้วยตนเอง
เพิ่งออกจากประตูสำนักเจ้าเมือง ก็มีม้าฝีเท้าเร็วจู่โจมเข้ามา ที่แท้เป็นทหารสอดแนม
ทหารสอดแนมมาถึงตรงหน้า พลิกตัวลงจากหลังม้า รีบเดินเข้ามาคุกเข่าข้างเดียว กล่าวอย่างตื่นตระหนกว่า “กราบเรียนท่านแม่ทัพ ทัพต้าเสวียนบุกเข้ามาแล้ว”
คังเฉิงเหรินเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
เขาสงสัยว่าตนเองฟังผิดไป
ทหารสอดแนมกล่าวซ้ำด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนว่า “ท่านแม่ทัพ ทัพต้าเสวียนบุกเข้ามาแล้ว”
คังเฉิงเหรินยืนตะลึงงันอยู่กับที่
เป็นไปได้อย่างไร?
ทัพต้าเสวียนจะมาปรากฏอยู่ในเมืองฉีมู่ของเขาได้อย่างไร?
คังเฉิงเหรินตวาดเสียงเข้ม “ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ? เป็นทหารแคว้นเกาลีปลอมตัวมาหรือไม่?”
ทหารสอดแนมรีบกล่าวว่า “เป็นทัพต้าเสวียนแน่นอน ไม่มีผิดแน่ ผู้ที่บุกเข้าเมืองมาก่อนคือทัพหนิงอานใต้บัญชาของหนิงเฉิน”
สมองของคังเฉิงเหรินพลันอื้ออึง ว่างเปล่าไปหมด ร่างโงนเงน แทบจะหมดสติไป
“ท่านแม่ทัพ...” ทหารรักษาพระองค์ที่อยู่ข้าง ๆ รีบประคองคังเฉิงเหรินไว้ “ท่านแม่ทัพ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
คังเฉิงเหรินใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ เขาก้าวยาวเข้าไปคว้าคอเสื้อทหารสอดแนม “พูดอีกครั้ง ผู้ใดบุกเข้าเมืองมา?”