ฐานันดรขององค์เจ้าเก้าสูงส่งนัก สิ่งเดียวที่อวี่ตี๋ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะอิจฉาก็คือรูปร่าง
หนิงเฉินกุมมือนางไว้ ยิ้มแล้วว่า “เจ้ายังอายุน้อย ยังมีทางเติบโตอีก... และขนาดเมื่อเชื้อสายของเจ้าในเวลานี้ ก็ล้ำเลยรุ่นพี่รุ่นน้องวัยเดียวกันแล้ว”
“เมื่อเราสองได้เสกสมรสกันแล้ว ข้าหมั่นเอามือลูบไล่ให้ มันก็จะโตขึ้น”
องค์เจ้าเก้าแก้มแดงก่ำ เอ่ยเสียงเบา “สองคนนั้นก็พูดเช่นนี้เหมือนกัน”
หนิงเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ “งั้นเริ่มเสียเลยเป็นไง ยิ่งเริ่มเร็ว ยิ่งได้ผลดี”
ใบหน้าขององค์เจ้าเก้าแดงจนเกือบจะหยดเป็นเลือด กำลังจะปฏิเสธ หนิงเฉินก็โน้มหน้าเข้าจูบเสียแล้ว
แต่ยังไม่ทันริมฝีปากทั้งสองจะแตะกัน ก็ได้ยินเสียงเหอเย่ตะโกนตกใจจากด้านนอก “อย่าไปทางนั้น รีบกลับมาเร็ว...”
หนิงเฉินอึ้งไปชั่วครู่ พูดกับใครกันแน่?
ยังไม่ทันเข้าใจอะไร เสียงปังดังขึ้น ล้อรถม้าเหลี่ยมเข้ากับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
รถม้าเกือบคว่ำ
หนิงเฉินรีบโอบองค์เจ้าเก้าเอาไว้ในอ้อมแขน
เสียงกระแทกดังสนั่นด้านนอก
รถม้าโยนไปมา พร้อมเสียงกรีดร้องของเหอเย่
หนิงเฉินบอกให้องค์เจ้าเก้าเกาะให้มั่น แล้วพุ่งออกไปข้างนอก
เห็นเหอเย่จับบังเหียนม้าแน่นด้วยความตกใจสับสน รถม้าเลียวออกนอกทาง ล้อรถกระแทกขอบบันไดหินริมถนนไม่หยุด
หนิงเฉินแสดงสีหน้าหมดอาลัยอาลัว เอาบังเหียนมาจากมือนาง ดึงเบา ๆ เพียงครั้งเดียว รถม้าก็กลับเข้าเท้ากลางถนน แล่นไปอย่างมั่นคง
“ท่านหญิง ไม่เป็นไรนะเพคะ?”
หนิงเฉินหันกลับไป เงื้อม่านม่านรถถาม
องค์เจ้าเก้าส่ายหน้า “ข้าน้อยไม่เป็นไร... แล้วเหอเย่ล่ะ ไม่เป็นไรนะ?”
“ท่านหญิง หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ!”
หนิงเฉินโล่งอกขึ้นมาทันที หากทำองค์เจ้าเก้าได้รับบาดเจ็บ ฝ่าบาทไม่ลอกหนังเขาก็ที่ใดจะว่า