ทหารหนิงอานฝึกฝนมาเป็นระเบียบ จึงตั้งหลักเตรียมพร้อมรบทันที
เผชิญหน้ากองทัพใหญ่นับพันนับหมื่นยังไม่เคยหวั่น จะไปกลัวฝูงหมาป่าได้อย่างไร
พวกเขาไม่เพียงมีปืนไฟ ยังมีธนูประสาน มาสักเท่าไรก็กำจัดสักเท่านั้น!
หนิงเฉินกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
ผ่านกล้องส่องทางไกลมองเห็นเงาร่างวุ่นวายในป่าหินประหลาด
ดูเหมือนฝูงหมาป่าเป็นเพียงเครื่องกัดเซาะกระสุนและลูกศรของพวกเขา...หมัดเด็ดตัวจริงคือผู้ที่ซุ่มซ่อนอยู่ในป่าหินประหลาด
คนในป่าหินคงไม่ใช่ทหารหลวงซีเหลียง หากแต่เป็นพวกสำนักเฟิงยวน
พวกพลังวิเศษแปลกหลายเหล่านี้ เล่ห์เหลี่ยมลี้ลับนานัปการ หากปะทะกันระยะประชิด ทหารหนิงอานอาจไม่ใช่คู่มือของพวกมัน
หนิงเฉินสั่งการทันที “เก็บปืนไฟ ใช้อาวุธสั้นกำจัดหมาป่า...สงวนกระสุนและลูกศรไว้ให้ศัตรู”
ทหารหนิงอานรีบเก็บปืนไฟ เปลี่ยนมาถือเหล็กเกลียว
ไม่ใช้ปืนไฟ เหล็กเกลียวก็เหมาะที่จะกวาดล้างฝูงหมาป่าได้เช่นกัน
เหล็กเกลียวเหวี่ยงลงหนึ่งครั้ง ไม่ว่าจะหมาป่าเสือเล่า ก็หนีตายยาก
เพราะไม่แน่ชัดว่าในป่าหินประหลาดซุ่มศัตรูไว้กี่คน
หนิงเฉินจึงส่งทหารสอดแนมกลับไปเรียกกำลังเสริม
ฝูงหมาป่าพุ่งไวราวสายฟ้า
ทหารหนิงอานทั้งแถวพร้อมพักตร์
เมื่อฝูงหมาป่าอยู่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยก้าว หนิงเฉินกำลังจะสั่งโจมตี บังเอิญเสียงคำรามของเสือดังกึกก้องมาแต่ไกล ดังหมึกไฟในสายฟ้า
ดั่งที่ว่า...เสียงคำรามบดขยำแผ่นดินจะแตก สัตว์น้อยใหญ่หนีภัยภูตผีซ่อนตัว
หนิงเฉินหันกลับไปมอง ไม่อาจหักห้ามความตกใจ หานตาเห็นตู้ปู้กำลังวิ่งกินทางมา