หนิงเฉินกับพวกพ้องพำนักอยู่ที่ลิงโจวราวหกเจ็ดวัน
พวกเขาได้ลิ้มรสขนมปังไส้กินกับซุปแพะ ได้ไต่ภูเขาเมย์หรงซึ่งเป็นภูเขาสูงเสียส่วนมากของลิงโจว ได้ชมงานวัด และสถานที่บันเทิงน่ารื่นรมย์นับไม่ถ้วน
ฮ่องเต้เสวียนทรงประทับอยู่แต่ในวังลึกมาชั่วชีวิต แม้จะทรงพระอำนาจสูงส่งเหนือใคร แต่สิ่งเหล่านี้กลับเป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน
เมื่อเที่ยวจนเพลิดเพลินเต็มที่แล้ว หนิงเฉินกับพวกพ้องจึงออกเดินทางต่อสู่มณฑลซิ่วโจว
มณฑลซิ่วโจวมีชื่อเสียงเรื่องการปักดิ้นยิ่งกว่าสิ่งใด
แต่ของอร่อยก็มีมากไม่น้อย เช่น เค้กดอกบัวหลวง เค้กดอกส้มโอขาว และข้าวต้มหวานขนมเปียกปูน ล้วนขึ้นชื่อทั้งสิ้น
เพื่อความปลอดภัยของฮ่องเต้เสวียนกับแม่ทัพเฒ่าเฉิน คราเข้าถึงมณฑลซิ่วโจว หนิงเฉินก็จัดการเช่าซื้อโรงเตี๊ยมทั้งแห่งดังเคย
พักผ่อนกันเพียงน้อยนิด ฮ่องเต้เสวียนก็ทรงใจคอไม่อยู่แล้ว รับสั่งให้หนิงเฉินพาเสด็จออกไปเยี่ยมเยียด
เหนือถนนใหญ่ ความครึกครื้นชวนให้ตื่นตา
ฮ่องเต้เสวียนเสด็จไปตามทาง พระหัตถ์เลือกหยิบขนมเปียกปูนจากห่อกระดาษอุดมันขึ้นมาคำหนึ่ง นุ่มหวานกลมกล่อม
"เพียงนี้แหละ รสชาตินี้ ไม่ผิดจากในความทรงจำของเจิ้นเลย!"
พระพักตร์ฮ่องเต้เสวียนเบ่งบานด้วยรอยยิ้ม
เมื่อหลายสิบปีก่อนพระองค์เคยเสด็จมามณฑลซิ่วโจวคราหนึ่ง ยามนั้นยังทรงเป็นแค่องค์อ๋อง
นับแต่ทิ้งพระราชวังออกมา รอยยิ้มบนพระพักตร์ของฮ่องเต้เสวียนก็เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน
บัลลังก์มังกรนั่นสำหรับพระองค์ หาใช่อื่นไกล เป็นเพียงขื่อคาและพันธนาการกระมล
"เกี๊ยวนั่นดูดีอยู่เหมือนกัน หลายวันแล้วที่มิได้ลิ้มลาบเส้น ใคร่จะให้ทุกคนได้ชามกัน"
"เถ้าเก๋อ ตุ๊กตาน้ำตาลอันนี้ ข้าเป่าเองได้หรือไม่?"
"ได้ ได้ ได้ทั้งนั้น...ช่างน่ารื่นรมย์ยิ่งนัก...รับของขลังไปเถิด!"