หลี่ฮั่นหรูและคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าละอายใจ
พวกเขาล้วนเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในต้าเสวียน แต่ยามนี้กลับถูกคนอื่นหลอกปั่นหัวราวกับเป็นลิง
ฮ่องเต้นางตรัสเสียงขรึมว่า “วนอ้อมไปเสียใหญ่โต จุดประสงค์ของพวกมันคือช่วยคังเสี้ยว บัดนี้คนถูกช่วยไปแล้ว ย่อมต้องหาทางกลับหนานเยว่
ถ่ายทอดพระราชโองการของเรา ให้แคว้นเหลียงกับหยางโจวร่วมกันตรวจค้นอย่างเข้มงวด ห้ามปล่อยให้คังเสี้ยวหนีกลับหนานเยว่เด็ดขาด”
หลี่ฮั่นหรูและคนอื่น ๆ ก้มกายลง กล่าวพร้อมกันว่า “กระหม่อมรับพระราชโองการ!”
ฮ่องเต้นางตรัสต่อว่า “เกิงจื่ออี เจ้าจงส่งคนที่ไว้ใจได้กลุ่มหนึ่ง ให้มุ่งหน้าไปทางหยางโจวเพื่อตามสืบ...ผู้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ทั้งหมด ให้กองตรวจการสอบสวนอย่างเข้มงวด”
เกิงจิงรีบรับพระบัญชา “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรับพระราชโองการ!”
“นอกจากนี้ ถ่ายทอดพระราชโองการของเรา ให้ทหารรักษากำแพงเมืองตรวจค้นอย่างเข้มงวด ต้องหาตัวคนให้พบก่อนหนิงเฉินกลับเมืองหลวง”
ฮ่องเต้นางตรัสจบ ก็มีสีหน้าเคร่งขรึม “เราจะยังไม่เอาความพวกเจ้าในตอนนี้ แต่หากหาคนไม่พบ อย่าหาว่าเราไม่ไว้หน้า”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา!”
ลี่จื้อหิงและคนอื่น ๆ หวาดหวั่นพรั่นพรึง คุกเข่าลงขอบพระทัย
กระทรวงอาญาอันทรงเกียรติกลับทำผู้ต้องหาหายไป...ลี่จื้อหิงอับอายจนแทบอยากตาย
.......
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปเจ็ดแปดวัน!
พระวรกายของฮ่องเต้นางหายดีเป็นปกติมานานแล้ว ด้วยการรักษาของจื่อซู
แต่ค้นหากันมานานถึงเพียงนี้ กลับยังหาเงาของคังเสี้ยวไม่พบ
คนของสภาพันแคว้นหายเงียบไปอย่างสิ้นเชิง
ทหารรักษากำแพงเมืองตรวจค้นบ้านทุกหลัง แต่คังเสี้ยวกลับเหมือนหายตัวไปในอากาศ