ใบหน้าของฟางผู่แดงก่ำด้วยโทสะ “เจ้ากำลังเหลวไหลเรื่องอะไรกัน!”
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหัวเราะทันที “ข้าเข้าใจแล้ว ดูท่าเจ้าเป็นเพียงหมาที่คอยเลียเบื้องล่างฝีมือเยี่ยม... เจ้ายินดีจะไต่ขึ้นไปนอนบนแท่นเตียงขององค์หญิงพี่ซีเหลียงจริง ๆ หากแต่ยังไม่สำเร็จเท่านั้นเอง”
ฟางผู่แม้จะไม่เข้าใจว่า ‘หมาเลียเบื้องล่าง’ นั้นหมายความว่าอย่างไร แต่ก็เดาได้ว่าเป็นถ้อยคำหยาบช้ามิใช่เล่น
หนิงเฉินกล่าวราบเรียบ “ข้าเดาว่า ฟางผู่คงไม่ใช่ชื่อจริงของเจ้าสินะ”
สีหน้าของฟางผู่ตึงเกร็งขึ้นเพียงเล็กน้อย
หนิงเฉินโบกมือ “ที่แท้เจ้าเป็นผู้ใดก็มิได้สำคัญอะไรกับเปิ่นหวัง... เรื่องไร้สาระระหว่างเจ้ากับองค์หญิงพี่ซีเหลียง เปิ่นหวังก็ไม่สนใจ!”
ขณะเอ่ย สายตาของหนิงเฉินหลุดไปหยุดอยู่ที่ซิงซ่าน แล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น “จำคำที่ข้าเคยบอกเจ้าได้หรือไม่? ผู้ใดสั่งสังหารหมู่ราษฎรต้าเสวียนข้า ข้าจะให้เจ้าตายอย่างทรมาน!”
สีหน้าซิงซ่านเปลี่ยนไปทันที ตกใจจนสั่น “หนิงเฉิน กระหม่อมเป็นขุนนางพิพากษาแห่งซีเหลียง เจ้า...”
“เกี่ยวอะไรกับข้าวะ!” หนิงเฉินตัดบทอย่างเย็นชา “อย่าว่าแต่เจ้าจะเป็นเพียงขุนนางพิพากษาแห่งซีเหลียง แม้แต่กษัตริย์ซีเหลียงเจ้า เมื่อทำการรุกรานต้าเสวียนข้า ก็ต้องตายเช่นกัน!”
พูดจบ หนิงเฉินก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว
ปัง!!!
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ซิงซ่านร้องกรีดร้องลอยออกไปนอกกำแพงเมือง แล้วร่วงลงสู่พื้นดิน
จวบจนเสียงสนั่นดังกึกก้องมาแต่ไกล
เฟิ่งฉีเจิ้งวิ่งไปยืนริมกำแพงเมืองมองลงไปหนึ่งครั้ง — ซิงซ่านนอนแน่นิ่งอยู่กลางแอ่งเลือด
องค์ชายสี่อ้าปากหวังจะเอ่ย แต่ก็หยุดคำไว้ และในที่สุดก็ไม่กล่าวสิ่งใด
ซิงซ่านเป็นขุนนางพิพากษาแห่งซีเหลียง ตำแหน่งสูงอำนาจใหญ่ หากใช้เขาต่อรองข้อเสนอกับซีเหลียง ย่อมได้ประโยชน์มหาศาล... หนิงเฉินย่อมรู้ข้อนี้เป็นแน่ แต่ไม่คิดว่าเขาจะประหารซิงซ่านลงโดยไม่ลังเลเลย