จักรพรรดินีสะดุ้งเล็กน้อย แล้วริมฝีปากก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ย
“คังหลัวตกอยู่ในเบ็ดเตล็ดของเจ้ามานักต่อนัก บัดนี้ที่เจ้าไม่อยู่ในต้าเสวียน มันย่อมฉวยโอกาสล้างแค้นเป็นแน่
ยังมีอาณาจักรถัวหลัวอีก ราชสำนักเป่ยตูถูกเจ้าเหยียบย่ำราบคาบ แม้แต่ราชสำนักใหญ่ยังถูกเจ้าเผาสิ้น บัดนี้ไร้เจ้าประจำการรักษาต้าเสวียน มันจะพลาดโอกาสดีเช่นนี้ได้อย่างไร
ดูเหมือนเจิ้นไม่จำเป็นต้องลงมือเอง ต้าเสวียนก็กำลังจะมีภัยใหญ่ในไม่ช้า!
แต่เจิ้นก็ไม่อาจนั่งเฉย สินค้าอย่างแก้วใสที่ขายเข้าต้าเสวียน ขึ้นราคาเป็นสองเท่า!”
หนิงเฉิน: “......”
จักรพรรดินีหัวเราะว่า “แน่นอน เจิ้นไม่ขึ้นราคาเดี๋ยวนี้หรอก รอเมื่อหนานเยว่กับอาณาจักรถัวหลัวบุกล้างแค้น จึงค่อยขึ้นราคา... ถ้าจักรพรรดิองค์ใหม่ของต้าเสวียนกล้าปฏิเสธ สิ่งที่รอเขาอยู่จะไม่ใช่แค่หนานเยว่กับถัวหลัวอีกต่อไป หากแต่รวมถึงทัพใหญ่แคว้นอู่ด้วย”
หนิงเฉินไม่อามีข้องใจระบายนิ้วโป้งชูขึ้น กลอุบายเผาบ้านเผาคนครองน้ำเช่นนี้ช่างแยบคายนัก
หากขึ้นราคาเดี๋ยวนี้ จักรพรรดิองค์ใหม่แห่งต้าเสวียนอาจไม่ยอม เมื่อต้าเสวียนเกิดภัยแล้วจึงเสนอขึ้นราคา หากองค์ใหม่ปฏิเสธ ก็เท่ากับตกอยู่ในสถานการณ์ที่ศัตรูล้อมรอบทุกด้าน
จักรพรรดินียืดอิริยาบถ “พอแล้ว เดินทางลำบากมาทั้งวัน เจิ้นก็อ่อนล้าอยู่ไม่น้อย... จัดหาที่พักให้เจิ้น”
หนิงเฉินเอ่ยหัวเราะ “ข้ารับองค์ราชโองการ!”
.......
ยามค่ำ หนิงเฉินจัดงานเลี้ยงต้อนรับจักรพรรดินี
บนโต๊ะอาหาร อวี่ตี๋และพวกล้วนมาร่วมโต๊ะ
หนิงเฉินตั้งใจจะช่วยคลายความตึงเครียดระหว่างทุกคน แต่ผลคือจักรพรรดินีกับองค์เจ้าเก้ากลับเริ่มปะทะคารมกันอีกครั้ง