หนิงเฉินสั่งการให้กองทัพล่าถอย
เขาบอกกับเสิ่งช่านว่า ตนจะนำทัพถอนกำลังออกไปจากเส้นพรมแดนของซีเหลียง แต่ภายในสามวัน ต้องได้เห็นดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทิน
หากซีเหลียงกล้าออกอุบายกลืนคน ก็จะไม่มีทางหวนคืนอีกต่อไป
เป้าหมายของหนิงเฉินคือการได้ดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินมาครองโดยเร็วที่สุด
เขาย่อมสามารถตีเมืองยึดค่าย บุกไปถึงราชวังซีเหลียงได้
แต่ด้วยกำลังพลเพียงเท่าที่มีอยู่ หากซีเหลียงระดมทัพใหญ่มาขวางกั้นทุกแนวรบ... ไม่ต้องพูดถึงว่าจะบุกถึงราชวังซีเหลียงได้หรือไม่ แม้จะบุกถึง คงต้องรอถึงปีหน้า
ฮ่องเต้เสวียนไม่มีเวลาแล้ว รอไม่ถึงวันนั้น
เขารู้ว่ามีชาวต้าเสวียนบางคนสมรู้ร่วมคิดกับราชวงศ์ซีเหลียง ไม่ต้องการให้เขาได้ดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินไปช่วยชีวิตฮ่องเต้เสวียน
แต่ราชวงศ์ซีเหลียงก็ไม่ใช่คนโง่
หากแท้จริงยั่วโมโหเขาขึ้นมา สิ่งที่ต้องจ่ายไม่ใช่แค่เมืองเดียวหรือค่ายเดียว
บนประตูเมือง หานเกาฉื่อจ้องมองกองทัพของหนิงเฉินที่กำลังล่าถอย คลายใจลงเล็กน้อย
แม้ต้าเสวียนจะมีกำลังพลเพียงสี่หมื่นกว่านาย แต่ก็กดดันเขาจนแทบหายใจไม่ออก
"ท่านเสิ่ง จะยกดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินให้หนิงเฉินจริงหรือ?"
เสิ่งช่านพยักหน้าเบา ๆ "ดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินหาค่ามากก็จริง แต่เทียบกับเมืองทั้งเมืองไม่ได้แม้แต่จะพูดถึง"
"จวนกุ๊นก็ทรงลำบากพระทัยนัก ประชาชนแห่งหลินเสวียนเมืองจะทิ้งไม่ได้"
หานเกาฉื่อรีบโค้งกาย "จวนกุ๊นทรงเมตตายิ่ง!"
เสิ่งช่านยิ้มที่มุมปาก ท่าทีเหยียดหยาม
เมตตาอะไรกัน พวกนักศึกชายเลือดหยาบช้าพวกนี้ มองไม่เห็นแก่นแท้ของเรื่องนี้เลย
หากทิ้งประชาชนแห่งหลินเสวียนเมือง และเชลยศึกเหล่านั้นไป ความศักดิ์ศรีของราชวงศ์จะพังทลายลงทั้งหมด