เมื่อเสร็จการรับประทานอาหาร หนิงเฉินเฝ้าฮ่องเต้เสวียนพูดคุยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเสด็จออกจากวัง
ยามราตรียังต้องเข้าวงในถวายตัวรับใช้อีก
กำหนดวาระออกรบตรงกับสามวันข้างหน้า ดังนั้นสามวันนี้เขาต้องอยู่ปรนนิบัติจักรพรรดิอานให้เต็มที่ โดยเฉพาะยามค่ำ
เพราะการออกรบแต่ละครั้ง น้อยก็เป็นเวลาหลายเดือน มากก็อาจนานถึงหนึ่งปี
ฉะนั้นช่วงนี้เขาจึงไม่คิดอาย ตั้งใจถ่ายทอดวิชาให้จนหมดสิ้น
วันเวลาแสนหวิวหวานชื่นนั้นผ่านเลยไปเพียงแสนเสี้ยววินาที
กองทัพเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ยามเช้า หนิงเฉินจะนำทัพมุ่งตรงสู่จวี่ยาง
ครั้งนี้เขาจะนำทหารหนิงอานและกองทัพดาบม่อไปด้วย อีกทั้งยังพาทหารร้องหมื่น รวบรวมพลังเพื่อกู้คืนจวี่ยางและดินแดนที่เสียไปในคราวเดียว
แม้จะไม่สามารถกำจัดกองทัพของคังหลัวจนสิ้นซาก ก็ต้องไล่พวกมันออกจากแผ่นดินต้าเสวียนให้ได้
ในห้องหนังสือ หนิงเฉินกำลังขมักขม่นวางเส้นทางเดินทัพอยู่
พันอวี่เฉิงนำจดหมายฉบับหนึ่งเข้ามามอบให้!
หนิงเฉินถามขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ "จดหมายของคังหลัวงั้นรึ?"
พันอวี่เฉิงชะงักไปชั่วขณะ แล้วแหงนหน้าประหลาดใจ "ท่านอ๋องทราบได้อย่างไร?"
หนิงเฉินยิ้ม "ลองคำนวณดูเวลา จดหมายตอบของคังหลัวก็ถึงเวลาพอดีแล้ว... อย่าลืมนะ พวกเรายังมีเชลยศึกหนานเยว่สามหมื่นนายอยู่ในมือ"
พูดจบ ก็รับจดหมายมาแล้วคลี่ออกอ่าน
พันอวี่เฉิงสังเกตสีหน้าของหนิงเฉินไม่เห็นความผิดปกติ จึงถามด้วยความสงสัย "คังหลัวว่าอย่างไร? ตกลงยอมแลกตัวประกันหรือไม่?"
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ "ยอมแล้ว!"
"สามหมื่นแลกสิบหมื่นน่ะรึ?"
"ก็ไม่เช่นนั้น ถ้ายอมง่าย ๆ เพียงเท่านี้ เขาก็ไม่ใช่คังหลัวแล้ว... ความหมายของเขาคือสามหมื่นแลกสามหมื่น ส่วนที่เหลือต้องใช้ค่าไถ่เป็นเงินมาแลก"
พันอวี่เฉิงถามตามสัญชาตญาณ "เท่าไร?"