ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อย คำวิจารณ์ของหนิงเฉินที่มีต่อซีเหลียงทำให้นางไม่พอใจเป็นที่สุด
แต่ท่าทีของราชวงศ์ซีเหลียงคราวนี้ก็จริงแปลกไปจากเดิมจริง ๆ
ตามหลักเหตุผลแล้ว หนังสือตอบย่อมถึงมาแล้ว แต่กลับเงียบสงัดไม่มีวี่แววใด ๆ
หรือว่าพวกเขาจะมีใจคิดอื่นแฝงอยู่จริง ๆ ดังที่หนิงเฉินกล่าว?
ด้านข้าง เฟิ่งฉีเจิ้งบ่นพึมพำว่า “ท่านเหลิงเหวินเหยียนก่อกบฏตั้งตนเป็นอ๋อง อาจเป็นเพราะซีเหลียงหนุนหลังอยู่เบื้องหลังก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้นซีเหลียงคงไม่ยอมช่วยเราตีโอบโอบล้อมเหลิงเหวินเหยียนจากสองด้าน”
ดวงตาของหนิงเฉินหดเล็กน้อย
แก่เฟิงผู้โง่เขลาคนนี้ ปกติไม่ค่อยจะพึ่งพาได้ แต่คำพูดประโยคนี้กลับตื่นใจผู้ฝันแท้ ๆ
เขาไม่เคยคิดไปในทางนี้เลย
แต่เมื่อได้ยินเฟิ่งฉีเจิ้งว่าเช่นนั้น ความเป็นไปได้นี้ก็มิใช่ไม่มี?
ซีเหลียงตีแตกเมืองซีกวน ส่วนเหลิงเหวินเหยียนก็ถอยจากเมืองซีกวนไปตั้งรับที่บิ่นโจว… อาจจริงตามที่เฟิ่งฉีเจิ้งเดาไว้ก็เป็นได้
ซีเหลียงคิดจะชิงเสบียงธัญญาหารของเมืองซีกวนมาให้ยืมได้ ก็ย่อมหนุนเหลิงเหวินเหยียนเพื่อผลประโยชน์ของตนได้เช่นกัน
หนิงเฉินหันศีรษะมองไทเฮาตายฉายเหยี่ยว “แก่เฟิงไม่ได้เดาถูกจริง ๆ หรือ?”
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวเงียบงันไม่ตอบ
ครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “ข้าจะรู้ได้เช่นไร? ข้าได้ติดตามอยู่เคียงข้างท่านมาตลอด ข่าวสารของซีเหลียงข้าไม่เคยปิดบังท่านแม้แต่น้อย”
หนิงเฉินหรี่ตาจ้องเธอ
“เสี่ยวจั่นจื่อ แม้ข้าจะกระหายในร่างของเจ้า แต่เบื้องหน้าความยุติธรรมแห่งแผ่นดิน ความลุ่มหลงในกามเช่นนี้ข้าย่อมเบียดเสียดได้… หากซีเหลียงของเจ้าแอบหนุนเหลิงเหวินเหยียน คะนองจะแบ่งแยกแผ่นดินต้าเสวียนของเปิ่นหวัง อย่าโทษว่าเปิ่นหวังไร้มารยาท!”