จักรพรรดินีทอดพระเนตรชิงหวัง “เวลาไม่เช้าแล้ว จงให้คนจัดเตรียมงานเลี้ยง คืนนี้เจิ้นจะเสวยมื้อค่ำที่ตำหนักชิงของเจ้า”
ชิงหวังโน้มกาย “รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!”
หลังผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ทุกคนจึงได้กินมื้อค่ำ
กินอิ่มดื่มหนำสำราญ
ชิงหวังเป็นผู้รู้กาลเทศะอย่างยิ่ง
“ทุกท่าน เวลาไม่เช้าแล้ว ไม่ต้องกลับสำนักจุนอู่หรอก คืนนี้พักที่นี่กับเปิ่นหวังเถิด”
หนิงเฉินพยักหน้า แสดงว่าไม่มีความเห็นต่าง
ชิงหวังกล่าว “คนมา!”
สาวใช้หลายคนเดินเข้ามา
ชิงหวังมองพันอวี่เฉิงกับอีกสองคน พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ห้องพักเตรียมไว้ให้พวกท่านแล้ว หากต้องการสิ่งใดก็สั่งบ่าวไพร่ได้ตามสะดวก พักผ่อนให้เร็วเถิด!”
“ขอบคุณชิงหวัง!”
ทั้งสามค้อมกายคำนับ แล้วติดตามสาวใช้ออกไป
เซียวเยี้ยนซีก็ไม่มีความเห็นต่าง ที่นี่คือตำหนักชิง นางจะพักร่วมกับหนิงเฉินได้อย่างไรเล่า?
ต่อให้พักได้ ก็ต้องได้รับอนุญาตจากจักรพรรดินีก่อน
ที่สำคัญที่สุด ตอนนี้หนิงเฉินถูกกู่เล่นงาน จึงไม่อาจร่วมรักได้
ชิงหวังมองจักรพรรดินี พลางกล่าวอย่างนอบน้อม “ฝ่าบาท คืนนี้องค์รัชทายาทกับองค์กงจูจะพักกับกระหม่อม... กระหม่อมจะไม่รบกวนฝ่าบาทกับท่านอ๋อง ห้องเดิมที่เคยพักเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินเหลือบมองจักรพรรดินี แล้วหันไปมองชิงหวัง พลางยิ้มเจื่อน “ตอนนี้ข้าไม่อาจถวายตัวรับใช้ในยามราตรีได้ ช่วยเตรียมห้องให้ข้าด้วยเถิด”
จักรพรรดินีขมวดคิ้วงามเล็กน้อย ในใจไม่พอใจยิ่งนัก บุรุษสารเลวผู้นี้ ไม่ได้พบกันตั้งนาน ไม่คิดถึงนางบ้างหรือ? หรือเป็นเพราะนางคลอดลูกให้สองคน หนิงเฉินจึงเบื่อหน่ายนางแล้ว?