มหาปุโรหิตมองหนิงเฉินพลางอธิบายว่า “นี่คือเกาหั่นเช่า สรรพคุณเย็นเยียบ เจ้ากินเข้าไปแล้วจะรู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง อดทนสักหน่อย...”
คำพูดของมหาปุโรหิตยังไม่ทันจบ นางก็ชะงักงัน เสียงพลันขาดหายไป
เพราะหนิงเฉินโยนเกาหั่นเช่าเข้าปากไปตั้งนานแล้ว เคี้ยวสองสามครั้งก็กลืนลงคอ
มหาปุโรหิตกล่าวอย่างตกตะลึงว่า “เจ้ากินเข้าไปแล้วหรือ? ไม่กลัวว่านี่จะเป็นหญ้าพิษหรือ?”
หนิงเฉินมองนางแวบหนึ่ง สตรีผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยฉลาดนัก
มหาปุโรหิตมาจากตระกูลอวี้หลิว หากนางกล้าทำให้เขาตาย ไม่ต้องพูดถึงชีวิตของนางเอง ตระกูลอวี้หลิวทั้งตระกูลก็ต้องถูกฝังไปพร้อมกัน
ทันใดนั้น ร่างของหนิงเฉินก็สั่นสะท้าน
เขารู้สึกถึงไอเย็นเยียบสายหนึ่งปะทุขึ้นในร่าง ราวกับเลือดถูกแช่แข็ง หนาวจนตัวสั่นงันงก
มหาปุโรหิตกล่าวว่า “รบกวนท่านอ๋องเปิดอกด้วย”
หนิงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อป่วยก็ไม่ควรรังเกียจหมอ เขาจึงแหวกสาบเสื้อ เผยให้เห็นแผงอกกำยำ
มหาปุโรหิตหยิบขวดกระเบื้องขาวใบหนึ่งจากถุงผ้าข้างกาย แล้วเทของเหลวสีแดงออกมาทาลงบนอกของหนิงเฉิน
เป็นเลือด หนิงเฉินได้กลิ่นคาวเลือด
มหาปุโรหิตถามว่า “รู้สึกอะไรหรือไม่?”
หนิงเฉินถามกลับโดยไม่รู้ตัวว่า “รู้สึกอะไร?”
มหาปุโรหิตกล่าวว่า “เช่นนั้นก็แปลว่าไม่รู้สึก”
ขณะพูด นางก็เช็ดเลือดบนอกของหนิงเฉินออกอย่างลวก ๆ แล้วกล่าวว่า “ตอนนี้รบกวนท่านอ๋องไปวิ่งในลานสักสองรอบ”
“หืม?”
มหาปุโรหิตอธิบายว่า “เมื่อครู่เจ้ากินเกาหั่นเช่าเข้าไป บัดนี้ในเลือดจึงมีไอเย็นแฝงอยู่ วิ่งสักสองสามรอบให้เลือดลมหมุนเวียน ก็จะขับไล่ความเย็นออกไปได้...แต่ท่านวางใจเถิด เกาหั่นเช่าไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย กลับมีประโยชน์ด้วยซ้ำ”