"เซียวเยี้ยนซี ชายาทีเจ้าพังรึไงกัน!"
เสียงคำรามเกรี้ยวโกรธของหนิงเฉินดังก้องออกมาจากห้องโถง สะท้านไปทั่วเขตนอกของคุ้ม จนบ่าวสาวกับคนรับใช้ภายนอกตกใจสะดุ้งเฮือก
อ๋องเป็นอะไรไปนะ?
พวกเขาไม่เคยเห็นหนิงเฉินโกรธจัดเช่นนี้มาก่อน ช่างน่าสะพรึงเหลือเกิน
หนิงเฉินจ้องมองเซียวเยี้ยนซีด้วยความโกรธและสุดจะเอาใจช่วย...ผู้หญิงคนนี้มิใช่คนดีเลยนะ!
นี่มันข่าวดีบัดซบอะไรกันแน่?
เซียวเยี้ยนซีทำหน้าไร้เดียงสา "ข่าวของเราย่อมแทงทะลุไม่มีพลาด นี่ไม่ใช่ข่าวดีหรือ?"
หนิงเฉิน: "ฮึ...เหตุนี้ข้าจะขอบคุณครอบครัวเจ้าทั้งตระกูล"
"มิเป็นไร!"
หนิงเฉิน: "......."
เขาถอดใจถอดหายใจยาว "องค์ชายรองหนานเยว่กับองค์รัชทายาทที่ถูกปลดยอมร่วมมือกับข้าไม่ใช่หรือ ช่างไม่มีทีท่าอะไรเลย?"
เซียวเยี้ยนซีกล่าว "พวกเขาไม่มีโอกาสได้ร่วมมือกับเจ้าอีกแล้ว"
ดวงตาหนิงเฉินหดแคบลง "ความหมายว่าอย่างไร?"
"องค์รัชทายาทที่ถูกปลดของหนานเยว่ประสบอุบัติภัยระหว่างทางออกจากราชธานี ถูกพวกโจรภูเขาปลงพันธุ์...ส่วนองค์ชายรองถูกแทงด้วยกรรไกรเสียชีวิตระหว่างล่วงละเมิดบ่าวสาวคนหนึ่ง!
ไม่นานนัก เหล่าขุนนางร่วมกันกราบทูล เพื่อมั่นคงแก่ราชสำนักหนานเยว่ จึงสถาปนาคังหลัวขึ้นเป็นองค์รัชทายาท"
มุมปากหนิงเฉินกระตุกแรงแล้วกระตุกอีก
"เลิศลอยจริงคังหลัว มีเล่ห์เหลี่ยมเด็ดขาดเช่นนี้ ช่างเร็วนัก...คิดว่าอีกไม่นานเขาย่อมได้ขึ้นครองบัลลังก์สมพงศ์...ที่สำคัญคือ เขาได้อิสระมือจัดการทางอื่นแล้ว"
หนิงเฉินมองไปยังเซียวเยี้ยนซี "รีบมีข่าวดีแท้จริงสักหนึ่งให้ข้าเสียใจเถิดเกล้า"
เซียวเยี้ยนซีกล่าว "เจ้าพ้นจากต้าเสวียนไปแล้ว สำหรับประเทศทั้งหลาย ย่อมเป็นมหามงคลยิ่งนัก...คังหลัวได้อิสระมือแล้ว ย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป ต้าเสวียนกำลังจะต้องเสียเปรียบเป็นแน่!