หนิงเฉินขมวดตาเล็กน้อย
“แก่พัน ไปเอาแผนที่มาให้ข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
รอสักครู่ พันอวี่เฉิงก็นำแผนที่มาถวาย
หนิงเฉินจ้องมองแผนที่ นิ้วเดินเคาะลงบนผืนแผน “หมายความว่า ทัพใหญ่ซีเหลียงบัดนี้อยู่ ณ จุดนี้ ใช่หรือไม่”
อ๋องอู้ทอดนิ้วชี้ไปยังแห่งหนึ่งทันที “ข้าคิดว่าควรซุ่มซ้อนตีทัพซีเหลียงได้ ณ ที่นี้”
หนิงเฉินมองตามตำแหน่งที่อ๋องอู้ชี้ “หุบเขาเสียงเสือคำรามหรือ?”
อ๋องอู้พยักหน้า “ถูกต้อง ภูมิประเทศของหุบเขาเสียงเสือคำรามคล้ายคลึงกับช่องเขาวั่งเฟิงโข่วที่เราผ่านมา... หากยึดภูเขาสูงสองข้างไว้ได้ แล้วใช้หินกลิ้งและท่อนไม้เข้าซ้อนตี ย่อมทำให้ทัพใหญ่ซีเหลียงสูญเสียหนักหน่วงแน่นอน
ทัพซีเหลียงจะเดินทางถึงหุบเขาเสียงเสือคำรามต้องใช้เวลาสามวัน แต่หากเรายกทัพเร่งรุด วันครึ่งก็ถึง เวลาที่เหลือก็เพียงพอสำหรับการเตรียมการ”
ใบหน้าของหนิงเฉินเปล่งประกายแห่งปีติ
อ๋องอู้เคยรักษาชายแดนตะวันตกมาก่อน ย่อมคุ้นเคยกับภูมิประเทศแห่งนี้ยิ่งกว่าผู้ใด
หนิงเฉินถามต่อ “ภูเขาสองข้างนั้นขึ้นไปง่ายหรือ”
อ๋องอู้พยักหน้า “ขึ้นไปง่ายนัก ภูเขาสองข้างของหุบเขาเสียงเสือคำรามมีภูมิประเทศแปลกเป็นพิเศษ ด้านตะวันออกเป็นลานภูเขาเท ด้านตะวันตกเป็นหน้าผาชัน... พวกเราขึ้นไปได้โดยง่าย แต่ทัพซีเหลียงจะขึ้นมานั้นยากยิ่ง”
หนิงเฉินยิ้ม “เป็นแน่แท้! ทัพซีเหลียงมุ่งตรงสู่บั่นโจว แปลว่าพวกมันยังไม่รู้ว่าเหลิงเหวินเหยียนพ่ายแพ้ไปแล้ว
ก็ปฏิบัติตามข้อเสนอของอ๋องอู้เถิด
หยวนหลง เหลยอาน เฟิ่งฉีเจิ้ง ฟังบัญชา!”
ทั้งสามกล่าวพร้อมกัน “กระหม่อมอยู่ ณ ที่นี้!”
หนิงเฉินกล่าว “เจ้าทั้งสาม จงรวบรวมทหารหนิงอานและกองทัพดาบม่อโดยพลัน จัดเตรียมเสบียงอาหารให้พร้อม คอยรับคำสั่งตลอดเวลา!”