ถ้อยคำของหนิงเฉินประหนึ่งคมมีด แทงทะลวงเข้ากลางหัวใจของคังเป่าเป่า ทำให้นางเสียขวัญจนแสร้งต่อไปไม่ไหว
แววตาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและชื่นชม พลันเปลี่ยนเป็นเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น
นางเกลียดหนิงเฉิน
บิดามารดาของนางล่วงลับไปตั้งแต่นางยังเยาว์วัย เป็นอารองที่เลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่
แม้นางจะรู้ว่าอารองมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ที่เลี้ยงดูนางก็ตาม
คังเป่าเป่าเป็นสาวงามมาตั้งแต่เล็ก
อาจารย์ประจำรัฐแห่งหนานเยว่เลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่ ก็เพียงเพราะคิดจะส่งนางให้ฮ่องเต้แห่งน่านเยว่ หรือไม่ก็ผู้มีอำนาจคนอื่น เพื่อใช้เป็นเครื่องค้ำจุนอำนาจของตน
เรื่องเหล่านี้คังเป่าเป่ารู้มาโดยตลอด
แต่บุญคุณจากการเลี้ยงดูนั้นยิ่งใหญ่กว่าฟ้า
อีกทั้ง แม้อารองจะมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ แต่ตั้งแต่นางเล็กจนโต เขาก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีเสมอมา
คังเป่าเป่าจึงมองอาจารย์ประจำรัฐแห่งหนานเยว่เป็นบิดาแท้ ๆ ของตนมาโดยตลอด
ทว่าอาจารย์ประจำรัฐแห่งหนานเยว่กลับถูกหนิงเฉินวางยาพิษจนตาย
นางเกลียดหนิงเฉิน และเกลียดคังหลัวด้วย เพราะคังหลัวปกป้องอารองของนางไว้ไม่ได้ หนิงเฉินจึงฉวยโอกาสลงมือได้
หนิงเฉินมองคังเป่าเป่าที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ทว่าเขากลับยิ้มแย้ม ถึงกับหัวเราะออกมา
“คังเป่าเป่า อารองของเจ้าโง่เขลาจริง ๆ ข้าเตือนเขาครั้งแล้วครั้งเล่าว่าในสุรามียาพิษ แต่เขากลับไม่เชื่อ ดึงดันจะดื่มให้ได้...สุดท้ายก็ตายคาที่”
คังเป่าเป่าจ้องหนิงเฉินเขม็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
หนิงเฉินยิ้มเยาะ เอ่ยถากถางว่า “เจ้าคิดจะแสร้งทำเป็นเลื่อมใสชื่นชมข้า เพื่อเข้ามาใกล้ แล้วหาโอกาสแก้แค้นให้อารองของเจ้าใช่หรือไม่?
น่าเสียดาย เพิ่งพูดกันแค่สองประโยคเจ้าก็เสียขวัญ แสร้งต่อไม่ไหวแล้วหรือ? ความอดทนของเจ้าช่างต่ำต้อยเสียจริง