เหลียวซิงเหวินลูบท้ายทอย อยากเหวี่ยงเท้าใส่เฟิ่งฉีเจิ้งสักหนึ่งครั้ง...เจ้าตัวดีนี่มือหนักเหลือเกิน
เขาแอบชำเลืองมองหนิงเฉิน เห็นว่าหนิงเฉินทำสีหน้าไม่พอใจ ก็รู้สึกขนหัวลุก รีบก้มตัวลงกราบขอโทษทันที “อ๋องโปรดทรงพระโทรม กระหม่อมรู้ผิดแล้ว!”
หนิงเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นโบกมือแล้วกล่าวว่า “ภายหน้าจงฟังข้าพูดจบก่อนแล้วจึงเสนอความคิดเห็น”
เหลียวซิงเหวินรีบพยักหน้า “รับทราบ!”
หนิงเฉินกล่าวต่อไปว่า “เมื่อเป็นดังที่ข้าเพิ่งกล่าว พรุ่งนี้จงกระจายทหารสี่หมื่น ชักธงรบทหารหนิงอานขึ้นทั้งหมด แบ่งกำลังออกสองสาย สายหนึ่งมุ่งไปลิงโจว อีกสายมุ่งไปฉงโจว
แต่จงจำไว้ จังหวะการเดินทัพห้ามเร็วเกินไป แต่ก็ห้ามช้าเกินไป...เมื่อเดินทัพไปถึงกลางทาง ให้ยกทัพย้อนกลับสู่ด่านเป่ยหลิน”
เหลียวซิงเหวินเต็มศีรษะไปด้วยเครื่องหมายคำถาม!
เฟิ่งฉีเจิ้งก็เบิกตาโพลงตะลึงงัน
หนิงเฉินมองไปยังเหลียวซิงเหวิน “ฟังเข้าใจหรือไม่”
“กระหม่อมฟังเข้าใจแล้ว แต่ แต่......”
“เจ้าอยากถามว่าเหตุใดจึงกระทำเช่นนี้ ใช่หรือไม่”
เหลียวซิงเหวินพยักหน้า
หนิงเฉินกล่าวเสียงต่ำลึกว่า “เพราะข้าจะนำทหารหนิงอานยกกลับไปเอง จากชายแดนแคว้นอู่กลับสู่ปราการเสวียนอู่ แล้วจากปราการเสวียนอู่มุ่งตรงสู่แดนเหนือ รวบกำลังทหารกว่าสิบหมื่นนายของแดนเหนือ จากนั้นยึดครองแคว้นหม่างโดยตรง...ดังนั้น กำลังสองสายนี้ต้องช่วยข้าปลอมสร้างเวลาออกมา
การเข้าโจมตีลิงโจวหรือฉงโจวโดยตรงจากด่านเป่ยหลินย่อมไม่เป็นจริง
หนึ่ง ฮ่องเต้เต๋อย่อมทรงกระจายกำลังทหารหนักรอดักข้าอยู่ที่ลิงโจวแน่นอน เขาย่อมใช้ปืนไฟ ด้านจำนวนทหารเราไม่ได้เป็นรองเป็นตี
สอง คังหลัวย่อมกระจายกำลังหนักไปฉงโจวแน่ ฉงโจวป้องกันง่ายเข้ายาก...ด่านเป่ยหลินแม้บัดนี้จะมั่นคงแล้ว แต่ยังขาดแคลนเสบียง การทำสงครามแนวยาวเช่นนี้เสบียงอาหารย่อมส่งตามไม่ทัน