หนิงเฉินฟังแล้วมึนงง ยังไม่เข้าใจนัก
“เมิ่งเจี้ยนไป๋ เจ้าว่ามาเถอะ ควรทำอย่างไร?”
เมิ่งเจี้ยนไป๋กล่าวว่า “อ๋องทราบหรือไม่ว่าในยุทธภพนั้นมีผู้ถึงพรมมิขั้นเหนือชั้น?”
หนิงเฉินพยักหน้า
เมิ่งเจี้ยนไป๋เล่าต่อไปว่า “เหตุที่ผู้เหล่านี้ได้ชื่อว่าถึงพรมมิขั้นเหนือชั้น ก็เพราะภายในร่างกายบ่มเพาะพลังลมปราณขึ้นมาได้ พลังนั้นวิเศษนัก ไม่เพียงบำรุงบ่มเพาะตนเอง หากยังใช้ปรนเปรอบำรุงร่างกายผู้อื่นได้ด้วย
ข้าเคยอ่านพบในตำราโบราณเล่มหนึ่งว่า ครั้งหนึ่งศิษย์ของผู้ถึงพรมมิขั้นเหนือชั้นองค์หนึ่งได้รับบาดเจ็บภายในสาหัส อวัยวะภายในทั้งห้าทั้งหกเสื่อมโทรมลง... ผู้นั้นก็อาศัยพลังลมปราณภายในร่างปรนเปรอบำรุงศิษย์ทุกวัน จึงช่วยชีวิตศิษย์เอาไว้ได้
ถ้าหากหาผู้ถึงพรมมิขั้นเหนือชั้นสักคนได้ ให้ใช้พลังนั้นปรนเปรอบำรุงอวัยวะของฝ่าบาททุกวัน ประกอบกับสมุนไพรวิเศษหายาก บางทีอวัยวะที่เสื่อมโทรมลงวันแล้ววันเล่าของฝ่าบาทอาจฟื้นกลับมาก็เป็นได้”
หนิงเฉินอึ้งงัน พลังลมปราณนั้น ตัวเขาเองก็บ่มเพาะขึ้นมาได้แล้ว
ว่ากันตามนี้ นั่นหมายความว่าเขาช่วยฝ่าบาทได้
หนิงเฉินกล่าวว่า “เมิ่งเจี้ยนไป๋ ข้าทำได้ ข้าบ่มเพาะพลังลมปราณนั้นขึ้นมาได้แล้ว!”
เมิ่งเจี้ยนไป๋ถึงกับเบิกตากว้าง ไม่อาจเชื่อสายตา!
“อ๋องบ่มเพาะพลังลมปราณนั้นได้แล้วจริงหรือ?”
หนิงเฉินพยักหน้า
เมิ่งเจี้ยนไป๋ตื่นตะลึงจนหาคำพรรณนามิได้
หนิงเฉินรีบถามว่า “เมิ่งเจี้ยนไป๋ ข้าจะใช้พลังนั้นปรนเปรอบำรุงร่างกายฝ่าบาทได้อย่างไร?”
“เรื่องนี้...” เมิ่งเจี้ยนไป๋ส่ายหน้า “เรื่องนี้ข้าก็ไม่ชัดเจน อ๋องเป็นผู้บ่มเพาะพลังนั้นได้สำเร็จคนแรกที่ข้าเคยพบเห็น”
หนิงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วกล่าวว่า “เจ้ารอสักครู่ มีผู้หนึ่งที่ย่อมทราบแน่!”