เสียงซี้ดดังขึ้น!
ลูกศรเจาะทะลุหมวกเกราะของซานโมโตะ ชุนสุเกะเข้าอย่างจัง
หมวกเกราะที่ซานโมโตะ ชุนสุเกะสวมอยู่นั้นไม่ได้ทำจากเหล็ก หากแต่ทำจากหนังสัตว์
ชวีหลางตกใจสุดห้วง ซานโมโตะ ชุนสุเกะตายแล้ว เขาจะไปเกี้ยวพาราอธิราชอย่างไรเล่า?
ร่างของซานโมโตะ ชุนสุเกะแข็งทื่อ แววตานิ่งค้าง ใบหน้าไร้ชีวิตชีวา
ทว่าแล้วเส้นเหงื่อเม็ดเท่าเมล็ดถั่วก็ไหลเลื่อนลงตามแก้ม ทั้งร่างสั่นเทสะ เพียงชั่วขณะขาอ่อนแรงล้มลงนั่งแน่นิ่งอยู่กับพื้น
ผู้คนรอบข้างเบิกตาเตลิด ยังไม่ตายหรือนี่?
แม้แต่หนิงเฉินเองก็อึ้งไปชั่วขณะ
เขาชูมือขึ้นมอง แล้วส่ายหน้าหัวเราะเยาะ
ครั้นนึง เขาประเมินส่วนสูงของซานโมโตะ ชุนสุเกะเกินจริงไปหน่อย
"ดูเหมือนการเตี้ยก็มีข้อดีของมันเสียจริง!"
หนิงเฉินกล่าวประชดหนึ่งคำ แล้วหันหลังเดินจากไป
หนิงเฉินเดินทางกลับค่ายใหญ่
"แม่ทัพหนิง แล้วเชลยศึกพวกนั้นจะจัดการอย่างไรเพคะ?"
หยวนหลงถามขึ้น
หนิงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วว่า "พาไปขึ้นหน้าเมือง ประหารเหวี่ยงศีรษะประจานต่อหน้ามวลชน...บอกพวกมันให้ชัด หากยังฝืนไม่ยอมจำนน นี่คือชะตากรรมเช่นนี้"
"รับทราบ พ่ะย่ะค่ะ!"
หยวนหลงรับธุระรีบรุดออกไป
ตูปู้นั้นเมื่อครู่ยังนอนหลับอยู่บนเบาะข้างโต๊ะเตี้ย ได้ยินเสียงของหนิงเฉินจึงลืมตาขึ้น กระโดดต๊อดๆ วิ่งมาหา แล้วเอาหัวมาสักหน่วงกับขาของหนิงเฉิน
"หิวอีกแล้วหรือ เจ้ากินเก่งนักหนอ"
หยวนหลงพาเหล่าทหารเจาเหอไปยังลานว่างหน้าเมือง สังหารจนศีรษะลอยนวล เลือดหลั่งรินกลายเป็นแม่น้ำ
เหล่าทหารบนกำแพงเมืองตกใจจนหน้าซีดขาว
ซานโมโตะ ชุนสุเกะโกรธกริ้วสุดขั้ว ตะโกนว่าจะเอาศีรษะของหนิงเฉินมาแก้แค้น เป็นแค่ความเดือดดาลของผู้ไร้ความสามารถ
ทหารเจาเหอสี่พันกว่านายถูกสังหารสิ้นราย ไม่เหลือสักคน ศพกองสูงดั่งภูเขา