ทัพซีเหลียงพ่ายแพ้ พากันหนีตาเถื่อน
ทหารหนิงอานไล่สังหารได้หลายกิโลวาโนก็ยกทัพกลับ
เหลยอานนำคนกวาดสมรภูมิ นับรวบทรัพยากรที่ยึดได้
หนิงเฉินยึดเต็นท์ของเวิงจินไว้ชั่วคราว
พันอวี่เฉิงเต็มไปด้วยความงุนงง กล่าวว่า "เราไม่ควรได้เปรียบยกทัพติดตามตีหักโหมหรือ กระหม่อม"
หนิงเฉินยิ้มกล่าวว่า "ไม่ต้องรีบ จากที่นี้ถึงหลินเสวียนเฉิงยังอีก 5 วัน...หยวนหลงตัดเสบียงของพวกมันแล้ว แดดร้อนอบอ้าวเช่นนี้ ทัพใหญ่ซีเหลียงขาดน้ำขาดอาหาร ไม่ถึง 2 วันย่อมเกิดกบฏภายใน"
"ปล่อยให้พวกมันระส่ำระสายกันเอง ข่มเหงกันเองเสียก่อน...แล้วค่อยลงมือ ตีสุนัขที่ตกน้ำให้เจ็บช้ำ"
เฟิ่งฉีเจิ้งและเยว่ฉงหยุนเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างหมดสิ้นบุญ
ทั้งสองรับหน้าที่นำทหารเข้าสังหารแม่ทัพใหญ่ข้าศึก แต่ปรากฏว่าแม้แต่เงาแม่ทัพใหญ่ยังไม่เห็น
หนิงเฉินมองทั้งสองแล้วยิ้มกล่าวว่า "ทั้งสองเบนทางพลาด แม่ทัพใหญ่ข้าศึกอยู่ทางซ้าย แต่ทั้งสองสังหารทะยานไปทางขวา เลี่ยงผ่านแม่ทัพใหญ่อย่างสมบูรณ์แบบ"
เฟิ่งฉีเจิ้งและเยว่ฉงหยุนอ้าปากค้าง เต็มไปด้วยความอาย
ยามนั้นทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งสองเลือดเดือดเต็มตาจากการสังหาร
หนิงเฉินปลอบว่า "ไม่เป็นไร ทั้งสองทำได้ดีแล้ว!"
เวลานั้น หยวนหลงขอเข้าพบนอกเต็นท์
"เข้ามา!"
หยวนหลงเดินเข้ามา โน้มตัวคารวะกล่าวว่า "อ๋อง ข้าศึกพ่ายแพ้พากันกระจัดกระจายหนี...กองหลักที่หนีไปคงมีเกินแปดหมื่นคน คราวนี้สังหารข้าศึกได้กว่าหนึ่งหมื่นห้าพันศพ"
หนิงเฉินพยักหน้าเล็กน้อยกล่าวว่า "นั่นหมายความว่ามีข้าศึกโสโครกกระจัดกระจายอีกสองหมื่นกว่าคนหรือ"