ขณะที่หนิงเฉินกับพันอวี่เฉิงกำลังพูดคุยกันเรื่องเป็นราว ๆ เสียงเซียวเยี้ยนซีที่ขอเข้าพบดังขึ้นจากนอกเต็นท์
“เข้ามา!”
เซียวเยี้ยนซีผู้แต่งกายเป็นชายแต่ปิดบังความงดงามอันเยือกเย็นของนางไว้ไม่อยู่ เดินเข้ามา
หนิงเฉินยิ้มกล่าวว่า “เสี่ยวซีซี วันนี้นำข่าวดีอะไรมาถวายเจิ้น?”
เซียวเยี้ยนซีควักสาส์นลับจากแขนเสื้อส่งให้ “จดหมายจากอ๋องอู้!”
หนิงเฉินรีบรับมาเปิดอ่านอย่างละเอียด แววตาสว่างวาบขึ้นทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่า... อ๋องอู้นี่ทำได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ...”
หนิงเฉินตื่นเต้นจนกระโดดขึ้น กอดรัดแน่นพันอวี่เฉิงหนึ่งครั้ง แล้วหันไปกอดรัดแน่นเซียวเยี้ยนซีอีกคน
การกอดพันอวี่เฉิงก่อนเป็นเพราะยามนี้จิตใจเขาปลาบปลื้มเหลือคณา หากกอดเซียวเยี้ยนซีก่อน ย่อมมีสิ่งล่อแหลมว่าตั้งใจกีดกั้นเอาเปรียบ
เรือนร่างเซียวเยี้ยนซีแข็งทื่อ แก้มแดงระเรื่อ ปลายจมูกมีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมา
นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกชายชาตรีกอดเช่นนี้
ครู่ใหญ่จึงได้สติ ผลักหนิงเฉินออกพรวดพราด ตาหยกแล็บด้วยโทสะจ้องเขาไม่วางตา
หนิงเฉินยิ้มกล่าวว่า “เจิ้นเพียงดีใจเกินควร มิใช่ตั้งใจเอาเปรียบเจ้าเลย... แต่เจิ้นมีข้อสงสัยอยู่หนึ่ง”
เซียวเยี้ยนซีถามโดยมิได้ตั้งใจ “ข้อสงสัยอะไร?”
หนิงเฉินตั้งหน้าตั้งตาถามว่า “หน้าอกของท่านชายล่อนั้น เหตุใดจึงใหญ่โตรุงรุ่งเช่นนั้น?”
คำนี้มิใช่หนิงเฉินกล่าวเกินจริง แม้เซียวเยี้ยนซีจะรัดหน้าอกแน่น และยังมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความยืดหยุ่นอันน่าทึ่งจริง ๆ
ดังนั้นเขาจึงตัดสินได้ว่าขนาดเซียวเยี้ยนซีย่อมไม่เล็ก
เขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ชอบสิ่งที่ใหญ่โต
ประดุจราชรถสำหรับยามน้อย แม้ราชรถจะดีเพียงใด หากโคมไฟไม่สว่าง ยามน้อยจะมองเห็นเพียงใด?
ใบหน้าเซียวเยี้ยนซีแดงก่ำขึ้นทันที จ้องหนิงเฉินด้วยความเกรี้ยวกราด แล้วหันหลังวิ่งหนีไปอย่างจนตรอก